Ang Pagsasara

dahil sa matagal na hiatus ng blog na ito. pansamantala ko pa rin into ititigil. susubukan ko magbukas ng bagong blog sa ibang website. kung maganda ang takbo nito. ipoposte ko rin ang mga gawa ko dito. subaybayan!

Labas

Tuwing umaga nakagawian na ni Seir na maglakad sa tabi ng Marikina River at sa bawat paglalakad niya sa dalawampung taon, pabawas ng pabawas ang nakikita niyang mga tao na kasabay niya na nagbabanat ng kanilang tuhod at paa. Madalas na lang din makita ang pulang-dilaw na pagsikat ng araw na sumasalamin sa sumasayaw na alon ng ilog. Nagbago na ang kapaligiran pero nandiyan pa rin ang paborito niyang tambayan. Tatlumpung taon na ang nakalipas noong trese anyos pa lang siya na dito natagpuan nila ng mga kabarkada ang tambayan. Isang parisukat na konkretong mesa at dalawang bakal na pahabang bangko sa magkabilang gilid ang bumubuo nito. Marami na itong pinagdaanang masasayang kuwentuhan, biruan, pag-aaway at ligawan. Nasaksihan na rin nito ang mga bagyong nagdaraan ngunit matibay itong nakatindig pa rin. Habang buhay naman na nakaukit at nakapinta ang mga sulat, pirma at larawan na nag-iiwan ng bakas ng dumaraang oras.

Habang papunta si Seir sa kanyang tambayan araw-araw niya nadaaranan ang mga walang buhay na bahay. Wala nang nagwawalis sa mga harapan nila, nagdidilig ng halaman, nagsisiga sa bakuran, nakikipagkuwentuhan sa kapitbahay, rumurondang barangay, naglalako ng gulay, bumobusinang nagbebenta ng pandesal o ang makisig na tinig ng magtataho. May mga ibang nilalang na kasi na gumawa nito para sa kanila. Makinang may sariling pag-iisip na binubuhay ng mga organismo na galing sa ibang mundo. Ganun na lang kasimple ang buhay pero si Seir hindi man lang pumasok sa isipan niya kumuha ng halong mekanikal at dayuhang magseserbisyo para sa kanya. Katulad ng nakagisnan tinuloy ni Seir ang paglalakad papunta sa matahimik na tambayan. Hawak-hawak ang isang libro sa kanang kamay at termos sa kaliwa masigasig siyang nag-iisip ng kanyang mga gagawin sa Sabadong iyon.

Perpekto ang panahon maaliwalas ang dampi ng hangin at hindi gaanon kainit ang sinag ng araw. Matagal ng nasupil ang polusyon sa Marikina at masarap damahin ang simoy ng malinis na hangin. Nakarating sa kanyang tambayan si Seir. Nilapag niya ang librong *"The Outsider" ni Albert Camus sa malamig na mesa. Ilang beses na iya ito nabasa at hindi siya mapakaniwala na isang daan taon na ang nakalipas ng una itong malimbag. Umupo siya at pinatong din ang termos sa mesa. Inikot niya ito at pinindot ang nakalapat na bilog sa termos na nagsasabing "flat white". Umugong ito ng mahina na nagsasabing tapos na ito sa ginagawa. Pinihit pakaliwa at tinanggal ni Seir ang takip nito. Ginawa niya itong tasa at dito ibinuhos ang kapeng may gatas at walang asukal. Nasa pangatlong ikalawang parte na ng libro si Seir natapos niya ang unang parte nito kahapon at naudlot dahil sandaling pag-ambon. Malawak rin ang hilera ng tabing ilog kung nasaan ang tambayan ni Seir. Mga likod ng bahay at bakuran ng mga bagong tayong mataas na gusali ang katabi nito at dahil sa mabuting loob ng Governor ng Marikina hindi niya pinatanggal ang mga puno at mga nakatindig sa tabi ng ilog.

Maligalig na iniinom ni Seir ang mainit at mapait na kape habang nagbabasa ng kanyang paboritong nobela. Tungkol ito sa isang tauhan na manhid sa pag-ibig, kalungkutan at kasalanan. Kinikumpara niya ang sarili sa karakter dahil magkapareho silang binabaliwala ang sistema at namumuhay kung saan man sila dalhin ng agos na tinatawag na buhay. Nasa pahina na si Seir na kung saan kinakausap ang pangunahing bida ng hurado tungkol sa kanyang nagawang krimen. Tinatanong siya kung naniniwala siya Diyos at sinabi niyang hindi. Napansin ni Seir na may gumagalaw na tuldok sa layo ng makikita niya sa hilaga ng kalsada. Papalapit ito ng papalapit. Nakapagtataka dahil sa karaniwang tanghali pa lumalabas ang masa. Asul at puting sasakyan ito na may kahel na ilaw sa ibabaw. Pulis? Tanong nito sa sarili. Sa sampung taon sa Marikina limang krimen lang ang nagawa. Dalawang kaso ng pagnanakaw, dalawang kaso ng pagbebenta ng sigarilyo at isang kaso ng pagkakalat sa pampublikong palikuran. Mataas na kalidad na ang seguridad sa siyudad kaya binawasan ng binawasan ang bilang ng mga pulis hanggang dalawa na lang ang umiikot. Pinapaubaya na kasi sa mga makina ang pagsupil, pag-iwas at pagligtas ng mamamayan bago pa man magkaroon ng aktwal na krimen. Kaya napaka hindi naalintala ang pagronda ng isang sasakyang pulis sa ganitong oras at lugar. Lumapit ito sa nagbabasang Seir pero nilampasan lang siya. Pagkatapos ng ilang segundo umatras ito at huminto sa harap ng tambayan kung saan ang likuran ni Seir ang naaninag.

"Huminto ka sa kung ano ang ginagawa mo at humarap sa sasakyan," sabi ng sasakyang na mainit ang sinisingaw na hangin. Tumayo si Seir at lumapit sa asul na kotseng nakaparada. "Itaas mo ang iyong mga kamay, ilapag sa dalawang bilog sa bubungan ng pampulis na sasakayan." pagpatuloy ng boses na naguutos sa kanya. Nilapat niya ang kanyang kamay at naramdaman niya ang pinaghalong init at lamig ng malayerong bubungan. "Pangalan at Numero?" Tanong ng boses na malalim na parang galing sa ilalim ng balon. "Seirebelo Hunasin, Numero 8-7-9-8-4-6-8." madaling sagot ni Seir. Tiningnan siguro ng pulis ang kanyang nakalistang rekord sa pulisya dahil natagalan ng ilang segundo bago ito ulit nagsalita. "Seirebelo Hunasin, ano ang ginagawa mo sa oras na ito?" muling tanong ng boses. "Naglakad papunta dito para magbasa at uminom ng kape," makakatotohanang sagot ni Seir. "Naglalakad para saan? nagbabasa ng ano? at umiinom na gaano karami?" mabilis na pasunod ng tanong nito. "Naglalakad lang papunta dito, nagbabasa ng isang nobela, at umiinom ng ilang tasang kape galing sa dala kong termos." mataimtim na sagot ni Seir. "Sa ilalim ng Ordinansa Blg. 2367, inaaresto ka ng Siyudad ng Marikina sa pag-gala ng walang paalam sa mga oras ng ala-singko hanggang alas-onse ng umaga at sa Ordinansa Blg. 5478, pagbabasa ng libro na gawa sa papel sa labas ng aklatan." Malinaw at nakakagulat na pinataw ng sasakyang pulis kay Seir. "Pero naglalakad lang ako walang ganong batas dito sa Marikina." Reklamo ng nabulyiyasong Seir. "Karagdagang kaso. Ordinansa Blg. 7259, pagtanggi sa krimen at Ordinasa Blg. 45, pagsagot sa otoridad." Ito ang binutata ng pulis sa kanya at bumukas ang pintuan sa likuran ng sasakyan. Sumang-ayon si Seir at sumakay sa likuran. Tulad ng inikala niya may bakal na rehas na humihiwalay sa harap at sa likod pero walang taong pulis na nagmamaneho sa loob. Naisip niya tulad ng pangunahing karakter sa kanyang binabasa na maging manhid at matatag. Sinarado niya ang pintuan at nagsalita ulit ang sasakyang pampulis. "Karagdagang Kaso. Ordinansa Blg. 9783, pag-iwan ng kagamitan sa pampublikong lugar. Ordinansa Blg. 1087, pag-iwan ng ano mang bagay na gawa sa papel sa pampublikong lugar." Umiling na lang si Seir at nanahimik sa pag-usad ng sasakyang pampulis.

[Likha ng Nobel Prizewinner para sa Literatura na si Albert Camus ang "The Outsider" o "The Stranger" na nailimbag noong 1946.]
filipino science fiction

Halaman sa Mars

Inararo ni Mang Jose ang lupang matigas, mabato at walang katabaan. Daan-daang na hanay ng tinamnan ng palay ang makikita sa ilang metro. Ginagamitan ng irigasyon para sumipi ang tubig kahit mahirap itong sipiin ng lupa. Matagal ng nakatalaga sa Mars Base si Mang Jose. Sa kanyang katanyagan at pagkadalubhasa sa mga halaman at prutas sinubukan niya kung makakatubo ba ang mga buto sa mabuhangin at mapulang lupa ng Mars.

Halos magsasampung taon na siya sa base at pinababayaan naman siya ng mga kapwa sayentipiko na gawin ang kanyang munting proyekto. Mula sa pagtatanim ng maliit na mongo sa paligid ng base, unti-unting lumawak ang kanyang inaasahang pagtubo ng mga halaman. Lumikha siya ng mga ispesyal na kagamitan para makapag-araro at mahukay ng husto ang lupa. Gumawa rin siya ng makina na nagtutuhog ng tubo sa ilalim ng lupa para ipasok ang tubig. Ayon sa kanyang obserbasyon nasisipi lamang ng lupa ang 50 porsiyento ng tubig at naglalaho naman sa kalawakan ang kalahati nito. Ilang taon bago niya napagana ang paglagay ng tubig sa ganitong paraan. Mula sa Earth nagpapadala siya ng iba't ibang buto ng tanim. Gulay, prutas o halaman lang susubukan ito ni Mang Jose itanim sa isang buwan at kalahati. Unang tinanim niya ang palay at wheat. Nag-araro siya ng mga hanay para rito ilang metro ang layo sa base. Mag-isa lang siya kung magtanim at hindi pinapalampas ng tatlong hanay ang bawat tanim. Sumunod ang pagtanim ng sili, kamatis, mais, malunggay, patatas, cassava, ubas, pinya, talong at marami pang iba. Nagtutusok siya ng karatula para magsilbing palantandaan at linya kung ano ang nakatanim sa bawat hanay.

Araw-araw siyang lumalabas sa base at dinidiligan o pinapaagos ang prosesadong tubig mula sa munting tanke na naipon sa ilang linggo. Hangarin ni Mang Jose ang makapagpatubo ng mga halaman, puno at tanim sa natural na kalikasan ng planetang Mars. Walang oxygen na nalalanghap ang mga halaman kaya komplikado ang proseso kung makakapagpalaki ng halaman sa mukha ng Mars. Ito ang plano para baka kung sakali na makapagpalabas ng oyxgen galing sa mga halaman. Isa sa mga problema rin ni Mang Jose ang kawalan ng ulap, ulan at araw. Nandiyan ang araw ngunit hindi matansiya kung makakabuti ito o makakasama sa mga halaman. Mahirap man gawin ipinagpapatuloy niya ang pagtuklas sa pagpapalago ng natural na puno at halaman sa planeta.

Masuwerte si Mang Jose dahil nakapagpalaki na siya ng halaman ngunit sa loob ito ng base at gamit ang matabang lupa galing sa Earth. Kapag dumating ito sa sapat na laki sa kanya niya ito ilalabas. Dalawang halaman ito una ang saging at bulaklak ng rosas. Umusbong na ang mga talulot ng bulaklak ng rosas at nagbunga na ang unang saging sa artipisyal na kondisyon sa loob ng base. Ilalabas na niya ito sa unang pagkakataon. Nakalagay sa malaking mga plastik na selyadong cylinder nagpatulong siya sa ibang kasamahan upang itanim ito. Suot-suot ang masisikip na space suit lumabas ang limang tauhan galing sa base. Karga nila sa isang gumagalaw na metal na kariton ang mga cylinder kung nasaan ang mga halaman. Ilang unos ang dapat malampasan para maging matagumpay ang paglalagay ng mga halaman. Ilang metro mula sa base ibinaba na nila ang mga cylinder. Nilapag ito sa isang parte ng lupa na malambot at nabungkal na ng nakaraan. Tinanggal ni Mang Jose ang takip sa ilalim ng halaman. Bumuhos ang buhangin nito sa butas at nahulog ng pirme. Inaayos ng mga kasamahan ni Mang Jose ang
pagpipi ng lupa. Sa unang mga araw hindi nila tatangalin ang cylinder susubukan lamang nila kung uusbong ang puno ng saging na nakatindig sa halong buhangin ng Earth at ng Mars. Nilapag naman sa kaliwa nito ang hanay ng tanim na Rosas. Katulad ng ginawa sa saging nakabungkal na rin ang mga lupa upang mailagay na lang ng mas madalin ang halaman. Kahit selyado ang cylinder naiisip nila ang mabangong amoy ng mahalimuyak na bulaklak. Katulad rin ng ginawa sa naunang halaman iniwan nila na nakalagay pa rin ang cylinder at babalikan na lang pagkatapos ng tatlong araw na obserbasyon mula sa itinamin na kamera sa palibot ng parehong halaman.

Lumipas ang dalawang araw at walang nagbago sa parehong halaman. Masama ang kutob ni Mang Jose na hindi magiging tagumpay ang kanilang proyekto. Nagsimula na siya ngayon na maghanap ng iba pang buto sa mga bagong dating na kargo mula sa Earth. Dumating ang kinabukasan at handa na sila tanggalin ang cylinder sa mga halaman. Wastong tinabi ng mga tauhan ni Mang Jose ang plastik na cylinder. Walang hangin, walang oxygen at walang tubig ang sumalubong sa mga halaman. Parang tuyot na irigasyon ang tubig na dumadaloy dito. Nagobserba sila ng ilang minuto at nagdesido na bumalik sa base. Binanangugot si Mang Jose noong kinagibihan dahil hindi maalis sa isip niya ang mga halaman. Bakit kaya ayaw nilang lumaki ginawan ko na lahat ng paaran. Bumangon siya at pumunta sa kuwarto kung saan pinapanood ang mga resepsyon ng kamerang itinalaga sa labas ng base. Bukas ngayon ang mga ilaw sa paligid nito at madilim pa rin ang langit. Hindi maaninagan ng sikat ng araw ang saging at rosas sa tatlong araw. Sa ilalim ng bawat halaman may maitim na batik na ngayon niya lang nakita. Pinapokus niya sa isang binatilyong teknisiyan ito. Ilang pagpalapit bago nahalata ni Mang Jose na gumagalaw ang maitim na batik. Nagtaka siya kung ano ito. Pinalapit pa niya ito. Nanglaki ang kanyang mga mata parang mga langgam o insekto ang gumagalaw sa pagitan ng lupang galing sa Earth at ang pulang buhangin ng Mars.

Nagmadaling lumabas si Mang Jose ng base hindi man lang ginising ang mga kasamahan sa nadiskubre. Maya-maya dumating na siya sa puno ng saging. Gamit ang microlens tiningnan niya ng mabuti ang mga maliit na itim na tuldok sa lupa. Kinakain nila ang puno ng saging gamit ang kanilang bungagang maliit na halos kalahati ng kanilang katawan. Kasinglaki ang insekto ng langgam, may apat na paa at malaking bunganga. Nakakapagtaka kung saan nito dinadala ang kinakain at maliit lang naman ang pangangatwan nito. Marahil kailangan niyo itong sundan. Linya linya ang haba ng mga langgam mula sa puno ng saging at rosas umaabot ito ng milya. Nakalimutan na niyang bigyan ng patnugot ang base ukol sa kanyang lokasyon. Nalimutan na niya ito sa kanyang pagsunod sa mga insekto.

Nakakapagtaka na hindi siya pinapansin ng mga malanggam na insekto. Patuloy lang sila papunta sa puno ng saging para kainin unti-unti at pati na rin ang rosas. Mahalagang malaman niya kung ano ang implikasyon ng pagkain ng mga halaman. Likas sa isang halaman ang mamatay sa kakulangan ng oxygen. Nagsisimula itong mabulok pagkatapos ng isang linggo ayon sa kanyang mga obersbasyon. Hapo na siya sa pagod at pagkawala ng hininga pero pinagpatuloy pa rin niya ang paglalakad sa pagsunod sa nadiskubreng insekto. Sa malayo parang may naaninag siyang pigura pero kulang pa ang liwanag galing sa araw para malaman niya kung ano ito. Alam niya na kulang ang sarili niyang oxygen para makabalik pa sa base pero hindi siya mapakali sa natanaw na pigura. Palapit na siya ng palapit sa pigura at parang dumarami ito. Sumulpot ang isa o dalawa sa magkabilang gilid nito at parang korteng puno. Tinahak parin ni Mang Jose ang matigas at kung minsan malambot na putik ang buhangin ng Mars. Nasa tabi pa rin niya ang mga langgam na sinusundan. Hinihingal na si Mang Jose at nararamdaman ang kakulangan ng kanyang sariling hangin wari sinasabing napakatanga niya at hindi siya nagiwan ng mensahe sa base. Lumalapit na siya sa mga pigura. Madilim pa rin ang paligid at lalong nahihirapan siya sa paglakad. Bumibigay na rin ang munting flashlight na may takdang oras bago maubasan ng liwanag.

Namatay ng tuluyan ang flashlight. Hindi na niya makita ang mga langgam at ang dinadaanan pero sumulong parin si Mang Jose. Unti-unti ng nawawala ang kanyang lakas. Nasa isip niya na malapit na ang mga pigura sa dilim. Mabigat ang bawat hakbang. Mula sa hakbang naging paluhod na gapang. Hanggang mga siko na lang ang kanyang ginagamit. Puro basurang hangin na ang hinihinga niya. Gusto na niyang tanggalin ang helmet ng space suit. Tinanggal niya ito iinisip na mamatay din lamang siya. Kadilimang hindi maipipinta ang sumunod sa pagpikit ng kanyang mga mata. Isang nakakasilaw na sinag ang gumising kay Mang Jose. Binuksan niya ang kanyang mga mata. Langit na ba ito tanong niya sa kanyang sarili. Sa paglingon niya sa likod isang gubat ng mga puno ng saging at amoy ng bango ng rosas. Umaninag ang mga hiyas ng araw at dumampi sa kanyang mata. Nasilaw siya at sa kaunting espasyo sa tabi ng mga rosas nakakahinga na ng malaya si Mang Jose, nagdadalawang isip pa rin kung magtatagal ang nakakginhawang buga ng oxygen mula sa kanyang mga baga.

[rebiso ng naunang kuwento sa Sayens Piksiyon at naglathala ng bagong katapusan]

filipino science fiction

Sakang Bakal

Bumulagda sa harap ng Departamento ng Agrikultura si Peping. Tinapon siya ng dalawang guwardiyang asul ang uniporme. Pang labing limang beses na siya nahahantong sa ganitong sitwasyon. Kasapi si Peping sa Alyansa ng mga Magsasaka sa Pilipinas. Matagal na kasing itinataguyod ng kanyang organisasyon na ibalik ang dating pamaraan ng pagsasaka at ibasura ang mga mekanikal na robot na gumagawa ng kanilang trabaho. Ipinatupad ng gobyerno ang Robot Farmer act noong 2020. Nakasaad dito ang pagtalaga ng mga robot na magsasaka at palitan ang mga lokal na mamamayan para sa mas mabilis na produksiyon ng agrikultura sa bansa. Maraming naapektuhan na magsasaka lalong lalo na ang galing sa mga maliit na bayan na kung saan ito lamang ang pangunahing hanapbuhay. Wala nang tiempo muerto dahil habangbuhay ng patay ang kabuhayan.

Ngayon araw na ito hindi man lang nakaapak sa loob ng opisina ng kalihim si Peping. Noong unang beses pinagbigyan siya na sabihin ang hinaing. Sa haba ng kanyang makahabag-damdaming talumpati sa harap ng kalihim walang sinabi ito kundi ang
"salamat po kung mararapatin niyo lang na magsulat ng pormal na reklamo sa departamento kausapin niyo ang sekretarya sa labas". Wala man lang siya sinabi tungkol sa problema ng matinding kahirapan at kawalan ng hanapbuhay ng mga magsasaka. Kung meron lang sana ginagawa ang gobyerno sa mga napektuhan ng batas. Walang silang siguradong maririnig na reklamo. Nagpatuloy si Peping sa kanyang tungkulin bilang tagapagsalita ng alyansa na makipag-usap sa kalihim sinunod din niya ang payo nito at daang-daang kasulutan na ang naibigay niya. Pitong taon na niya ito ginagawa, dalawang beses lang siya sa isang taon nakakaluwas mula sa probinsiya ng Isabela dahil sa kakapusan ng pondo ng Alyansa. Ikawalong taon na niya at ikalabimlimang pagsubok na makamit ang kanilang inaasam na reporma at tulong mula sa gobyerno. Wala ring magawa ang mga haciendero at haciendera dahil nasasakop sila sa batas na ito, kahit ayaw nilang gumamit ng robot napilitan sila dahil malaking halaga ang ibubuwis nila kung ayaw nilang sumunod. Kaya wala talagang mapupuntahan ang mga magsasaka.

Marami na ang lumuwas ng Maynila para maghanap ng trabaho pero bumalik din sila dahil walang kumukuwa sa kanilang kahit bilang katulong lamang. Naging mangingisda ang ibang magsasaka. Kaya napilitan silang lumisan sa malulupang bayan patungo sa malapit
sa dalampasigan. Pero nanganganib din na mawala ang hanapbuhay na ito dahil sa napipintong batas ng "Fishing Robot Act" na maipapatupad ng walang dalawang taon. Nawalan din ng trabaho ang mga guro na nagtuturo tungkol sa pagsasaka, mga ahensiya na tumutulong sa pagsasaka, mga opisyal sa gobyerno na bihasa sa pagsasaka. Hindi sila katulad ng mga totoong magsasaka na ito lang ang alam sa buhay. Patuloy pa rin si Peping kahit mahina, maysakit at tumatanda na sa kanyang hangarin na mabigyan ng kaukulang pansin ang magsasakang Filipino. Tumaas man ang produksiyon ng agrikultura sa bansa, natulungan man nito ang ekonomiya nawala naman nito ang paglilingkod sa taong bayan.

Babalik na naman si Peping sa kanyang bayan na walang dalang magandang balita. Sa palagay niya mamatay siya na hinding makikita na bigyan ng pagkakataon ng gobyerno ang mga magasasaka na mamuhay uli ng simple, matiwasay at binibigay ang dugo't pawis sa paglilingkod sa bayan. Umaasa pa rin siya na sa susunod na pagbalik dala na niya ang pag-asa at balitang hinihintay na marinig sa nakalipas na pitong taon.

[mula ang orihinal na maikling kuwento sa sayenspiksiyon.motime.com nagbago rin ako ng ilang mga pagkakamali]

filipino science fiction

Mensahe

To: President Lacson
Fr: Departmento ng Nasyonal na Depensa

Kataastasan na Pangulo:
Sa paglapit ng Tsina sa ating mga border naglabas ang bawat departamento ng kanilang boto at dahilan sa pagdeklara ng gera sa bansang Tsina.

Agrikultura: Hindi. Sa isang gera masisira ang ating mga tanim at lalong baba ang kabuuang produksiyon sa lokal na gulay, palay at prutas.
Depensa: Oo. Kailangan nating protektahan ang ating mga border at bansa.
Ekonomiya: Hindi. Magastos ang sumabak sa gera. Mas magastos rin ang mga nasirang ari-arian pagkatapos ng isang gera.
Enerhiya: Oo. Gamit ang nuclear na enerhiya sa ating mga sasakyang pangdigma masusubakan natin ang lakas nito.
Kalikasan: Hindi. Masama sa kalikasan ng bansa. Lalong lalo na kung magkakaroon ng Nuclear na pagsabog gamit ng mga missiles ng Tsina.
Foreign Affairs: No. The country would send a strong negative message and declaring war against another.
Kalusugan: Hindi. Kaya ba ng bansa ang maraming mamatay at kaya ba ng mga hospital gamuting ang may sugat kapag may gera.
Justice: Oo.
Labor: Hindi. Mahihikayat ang mamayan na umalis sa kanilang mga trabaho para gumawa ng armas o sumali sa hukbo.
Lokal Gobyerno: Hindi. Pero nagtatanong kung ano ang gagawin ng mga mayor at governor kapag nagkagera.
DOST: Oo. Magagamit natin ang makabagong automatic rifles, heat-seeking-laser-guided missiles at nuclear pistols.
Transportation: Hindi. Walang magandang dahilan para pumasok sa gera.
Tourism: Hindi. Paano tayo makakaakit ng bagong mga turista kung delikado rito?

To: General Mao Mao Xung
Fr. Intelligence Sweeper Pux Lan Kun

Mahal na Heneral Xung,

Natagpuan namin ang sulat na ito kasama pa ng iba sa aming paghahanap ng impormasyon. Kaya pala bumagsak kaagad ang Pilipinas sa ating pagsakop. Mabuhay ang Tsina!

Katapusan ng Report

Pux Lan Kun
Intelligence Sweeper

[base sa isang maikling kuwento ni Ben Bova]

filipino science fiction

The Duplicated President

The podium in the centre of a rebuilt Qurino Grandstand was waiting for a speaker to come up. The area was filled of supporters, military soldiers, and the obliged citizens. In short time they will see the oath taking of the new President of Democracy. The man whom votes against the nearest competitor was over 50 million. The Opposition was here for their respective duties and TV time. Albeit all the people, the man who would speak is alone. He has no family only a past that dead scientists only knew.

40 years ago, the government in secrecy from the country and its sitting president divulged in a project that would seem solve the unending crisis of corrupted, unlawful, unworthy politicians taking post in the government. Geneticists were picked for the daunting task of creating the perfect DNA for the government. Names withheld and families uninformed they toiled for a decade or so finding strains of DNA for different characteristics. Searching in Cavite for traces of Aguinaldo remains, opening the freezing casket of Marcos, grave-robbing for bones of Roxas, Quirino, Quezon and Magsaysay, nicking hair from the dying Estrada and removing a mole from the assassinated Arroyo the geneticists worked hard to get every trait of DNA they could. The project was based on obtaining DNA from past presidents of the country taking out a certain code and storing it for a final solution.

Backstage the new President awaits his cue. Dressed in a natty traditional Barong Tagalog, he walks back and forth rehearsing his first statement as the most powerful authority in the land. Rubbing all thoughts of nefariously remarks at the opposition flabbergasting comments the day before on fraud, he concentrated on not building a facade that they may pick up on. As a female staff member with an iridescent negligee comes up to him signalling that he should be ready in a few minutes, the president calms himself down and slowly walk towards the door out to the stage.

Creating a DNA code from existing strains was something that has not been achieved in the history of science. Working to the apogee of what they could do geneticists partly conceded on making it happen. Armed with animosity of past government officials they found the sweet spot for the new code. The completion of strain lies on artificially inseminating it to a host. Randomly choosing a healthy woman, they carefully injected it directly to the egg. In able not to catch the natural strain of the body, a protective strain that catches all alien traits, once the child is born would be removed. The birth goes smoothly but the woman couldn't bear much of the pain and died afterwards. Stripping the strain before the baby goes to the nursery only the future would tell if the doctors did it right.

Stepping out on to the stage, the crowds stood tall cheering, clapping and jeering to the 5'10" tan skinned man walking unto the podium the president with game face on stopped and stared at the packed audience. The President of the , an enormous introduction from the P.A. filled the grandstand and with respect all people attending stood. The usual ceremonial rites of flag raising, prayers and oath-taking took place. The president staying in his podium preparing for his big speech waited patiently.

For the government’s sake, people who took part in the project were silenced either by force or natural causes. They didn't live to see a man grow in to becoming the greatest politician to have emerged for the last century. Graduating at the top of his class, surviving military training and combat, breaking into language barriers, fighting for the poor, living simply in small houses, eating with his hands, debating and gaining ground against political figures whilst a young student, solving economic problem here and there and winning every electoral bid the future President was on the right track.

"Mabuhay Pilipinas!" It was the opening remark of a long speech by the new President. The uncanny abilities to reach out and be heard were one of the strong characteristics of the newly voted Chief of State. Crowds roared with it. Continuing after the silence the President summarizes his plan for a new government. Stipulations of the trashing of old laws and traditions replacing it with more just counterparts that would serve both government and people reverberated clearly. He did not promise one thing but said that action would be done no talk is needed. Sitting queasy in the background is the opposition. Still not taking an embarrassing defeat on margins of victory of the new President their eyes roam the horizon above the crowd. In the shadows at the back of the jeering audience, up high in a deserted historical landmark building, a man looks on. Resting on his arms and shoulder is a 100th Anniversary Commemorative Edition Springfield Rifle Military Issue loaded for action. With instructions from an unknown source he was waiting for a keyword in the speech before he pulls the trigger.

"..I stand here before you as a Filipino with a vision. A mission to free our country of hatred, poverty and undying political innuendos. I am the President and I would not yield to every corrupt, unjust, unlawful official that has hindered our country for many years. Opposition" the President continued on his speech but at the last word a silence breaking shot was heard. The crowds erupted; the military attentively tries to calm the situation, people were panicking heading for the gate exits. Military can't appease them all. Shots fired from every direction. A frenzy stampede of women, men and children ensued while losing their shoes, sandals, and slippers getting stomped by their fellow men. Amidst the panic of the people, a man lies on the centre of the stage. Numbed by the gunshot and bleeding from the right his eyes froze. Just like a road kill carcass being passed by.

filipino science fiction

Takbong 65

"Jose, anong ireregalo mo pagdating ng kaarawan ng iyong itay?" tanong ng tisoy na may pilak na buhok, narinig ko pero hindi ako sumagot.
"Jose?" ulit nito.
"Ha?, sorry hindi kita narinig," sagot ko.
"Sabi ko di ba malapit na ang bertdey ng itay mo? Naalala ko kasi noong inimbitahan mo ako na pumunta sa bahay ninyo noong nakaraang taon."
"Ah, Oo, hindi ko pa alam, marami tayong tinatrabaho ngayong linggo kaya hindi ko na pansin na malapit na ang kaarawan ni itay," sagot ko na parang iniiwasan ang tungkol dito.
"Sabihin mo na lang kung bibili ka na at sasabay na rin ako sa iyo." sagot nito sabay umalis saking paningin.

Sa totoo matagal ko ng iniisip ang tungkol dito. Nagsinungaling ako kay Pol sa tanong niya kanina. Matagal ng bumubulabog sa aking isipan ang padating na kaarawan ni itay. Isang linggo na lang. Pitong araw ko na lang siya makakasama o mas kaunti pa sa dami ng trabaho. Sa darating na bertdey magiging 65 na siya.

65.

Masyadong maikli ang panahon para mawalay ako sa kanya. Hindi ko sinabi kay Pol ang tunay na edad ni itay tiyak siguradong iba ang magiging reaksyon nito. Natatakot ako at wala na kong magagawa pagsapit ng araw na iyon. Maraming taon na ang nakalipas ng kausapin ako ni itay tungkol sa kanyang ika-65 na kaarawan. Dadakpin na siya ng gobyerno at ilalayo sa kanyang pamilya kung hindi siya sumunod mapapahamak naman ang kanyang pamilya. Hindi raw niya kaya tanggapin na isakprisyo ang pamilya para lang sa kanya. Kahit patong-patong pa ang trabaho na dapat kong gawin isa lang palagi ang nasa loob ng aking utak. Ang RA 32501.

Bumalik ako sa ginagawang trabaho sa kompyuter. Kailangan ng maipasa ito bago ang dedlayn mamayang hapon. Kakatapos lang ng lunch break at may apat na oras pa ako para gawin ito. Isa akong manunulat o mamahayag sa online bullettin ng gobyerno na www.gobyernobalita.ph. Sampung taon na ako rito nakikipagsabayan sa malalaking diyaryo, telebisyon at iba pang online news bullettin pero kami ang isa sa mga opisyal na nagpapahayag ng mga isyu galing mismo sa palasyo. Tiningnan ko ang blankong screen inilagay ang pamagat na "Mga Ekonomista Nagpulong para sa Bansa" ni Jose Sampaloc. Tumayo muna ako at nagsimulang maglakad papunta sa CR dahil kanina pang nalalamigan ang kalbo kong ulo.

Katamtamang tangkad ng Filipino si Jose, medyo may taba sa tiyan, maitim ang balbas, at may peklat sa leeg na parang sungay ng kalabaw. Kahit pa man kalbo siya hindi pinapakita ng mga katrabaho na mayabang ang dating niya.

Pinagpatuloy ko ang ginagawang artikulo na lalabas sa gabing bersiyon ng 'Gobalita'. Tapat ako sa serbisyo ko sa gobyerno, pinapanatili na walang pagkiling at diretso sa pagpapahayag. Kaya siguro palaging madaling tanggapin ng publiko ang inilalabas namin na mga balita. Maraming nagsasabi na hawak kami ng gobyerno pero pinababayaan naman kami na magpahayag ng malaya maliban lang sa pagkontra sa ibang malalaking isyu. Isang dekada ang nakalipas ng may malaking isyu ang lumabas ng nagsisimula pa lamang ako sa 'Gobalita'. Inilabas ang Republic Act No. 32501 o tinatawag ng mga mamayan na "Geriatric Kidnapping". Nakasaad sa polisiyang ito ang pagkuha ng gobyerno ng mga mamayan sa edad na 65 dahil hindi na sila produktibo at nakakabagal ng pag-unlad ng bansa. Kaya hindi ko maialis sa isipan ang sasapitin ng aking itay isang linggo na lang mula ngayong araw. Nangatog ang bituka ko sa pag-iisip nito. Maraming grupong Human Rights ang kumontra rito at marami rin ang namatay sa pagtatangol sa kanilang mga kamag-anak. Hindi maganda ang unang taon ng implementasiyon ng polisiya na ito pero hindi rin natinag ang gobyerno sa pagbasura nito. Unti-unting tumahimik ang mga grupo at mapait na tinanggap naman ng bawat pamilya ang sasapitin ng kamag-anak pagdating sa edad na 65. Wala sa aming grupo ang nagsalita laban dito. Wala rin namang nagsulat tungkol dito kundi ang opisyal na diyaryo ng gobyerno. Naalala ko pa ang headlayn: "RA 32501 to be implemented today". Nilihis ko ang pagalala nito at tinapos ang aking ginagawa. Ilang oras na lang makakauwi na rin ako. May paraan kaya para hindi dakpin ang aking ama?

Iniisip ko ito sa dalawang oras na trapik na sumalubong sa aking pag-uwi. Nakaramdam ng antok, pagod, gutom, lamig ng erkon, at naririnig ang mabagal na kanta sa radyo habang lumulutang ang utak sa sariling palaisipan kung may butas sa RA 32501. Dumating ako sa aking munting condo, studio type, tipikal na tirahan ng isang nag-iisa sa buhay. Matagal na ako nawalan ng ina, wala akong kapatid at si itay na lang ang pinakadugo ko. May natirang ulam sa ref at ito ang lalumin ngayong gabi.

Busog ang tiyan ni Jose at nagtungo siya sa kanyang kompyuter tebol na gawa sa narra. Makinis ang karayagan nito at matibay ang pagkakagawa.

Umupo ako sa silyang balat at malambot, binuksan ang laptop at binuksan ang programmang Contacts Manager. Naghahanap ako ng tao na makakatulong sa akin tungkol sa RA 32501 dahil mamahayag ako ng gobyerno marami akong kakilala. Sa pagmamasid ko sa mga pangalang gumagapang pababa napatigil ako sa isang pangalan. Isang beses ko pa lang siya nakilala. Ininterbyu ko siya tungkol sa krisis ng enerhiya sa Pilipinas. Hindi siya sang-ayon noon sa mga bagong patakaran ng Kagawaran ng Enerhiya at nagbitiw siya sa kanyang puwesto. Siya si Cesar Mahna. Dating mataas na tauhan ng kalihim. Siya ang ininterbyu ko dahil wala ang kalihim ng mga panahon na iyon. Baka may alam siya tungkol dito sa RA 32501.
Bakit siya sa lahat ng kakilala ko? Dahil siya lang ang pinakamalapit sa edad na 65 kung tama ang profile na nailagay ko. Sinulat ko ang numero niya sa isang papel at nagretiro na sa gabi bukas ko na lang siya tatawagan.

Tirik na ang araw at nararamdaman na ni Jose na umaga na. Naririnig na niya ang mga bosina ng kotse, naamoy ang usok na nangagaling sa automatic kettle. Bumangon siya at masakit ang katawan, nag-unat para magising lalo at naghilamos sa lababo. Kinuha niya ang takure at isinalin ang mainit na tubig sa tasa para makapagtsaa.
Pagkatapos uminom ng tsaa kinuha niya ang handset sa telepono at nagsimula mag-dayal.

"Hello, Good Morning, ito ba ang bahay ni Mr. Cesar Mahna." sabi ko ng maligalig.
"Oo, siya nga, sino sila?" sagot ng isang magaspang na boses ng lalake.
"Si Jose Sampaloc po ito ng gobalita, nandiyan po ba siya?" sagot at tanong ko ulit.
"Ah, Mr. sampaloc parang naalala kita, ano ang mapaglilingkod ko sa iyo?" sabi ni Cesar Mahna.
"Mr. Cesar, kayo po pala iyan, akala ko hindi niyo ako naalala, gusto ko lang sana magtanong sa inyo, kung mararapatin niyo po" dahan-dahan kong sinabi.
"Sige, walang problema tungkol saan ba ito?" tanong ni Mahna.
"Alam po naman natin lahat ang RA 32501, pero tatanungin ko po kayo bilang isang abogado at opisyal ng DOE kung may lusot o makakaiwas dito." sabi ko kahit alam kong nagbitaw na siya ng posisyon sa kagawaran.
"Tama na abogado ako pero hindi na ako opisyal ng DOE, matagal na akong umalis sa posisyon ko. Wala akong ibang maiimungkahi sa RA 32501 kundi isa itong kalabastugan ng gobyerno na inaaprubahan ng DOE noong nandoon pa ako." sagot ni Mahna ng malakas at matapat.
"Inaprubahan ng DOE? Diba ang DOST at DSWD ang gumawa ng batas na ito?" nagtataka kong tinanong sa kanya.
"Oo, pero kakaunti lang ang nakakalaman ng bagay na iyan, noong nasa DOE pa ako ng malaman ito pero hindi ito bagay na dapat pag-usapan sa telepono. Maraming nakikinig na maladuwende ang tainga, magkita tayo sa isang pampublikong lugar at ipapaliwanag ko sa iyo. Alam mo ba kung saan ang dating Luneta Park? doon tayo magkita." sabi nito sa akin na walang takot at pagalinlangan na parang matagal na kaming magkakilala.
"Opo sir, alam ko kung nasaan. Maghihintay po ako." sagot ko at nagpaalam kami sa isa't isa na magkikita pagkatapos ng isang oras.


Pumunta ako kung saan dati nakatayo ang monumento ni Jose Rizal ang pambansang bayani. Pinasabog ito ng mga ralliyista na kumukontra sa pagpapalakad ng nakaraang gobyerno. Patag na konkreto na lang ang makikita, nagmistulang isang malaking paradahan ito sa mga bumibisita sa kalapit na bagong tayong Freedom Park. Pinarada ko ang aking kotse at lumabas. Lumipas ang sampung minuto ng nakita ko ang padating na pulang kotse. Pumarada ito sa isang bakanteng islot. Bumaba ang panot at may puting buhok na maliit na lalaki. Makikita sa kanyang mukha ang guhit ng pagtanda. Siya si Cesar Mahna sa aking pagkakilala.

Lumapit si Jose sa kanya hindi niya nahalata ang dala-dalang folder sa kanang kamay ni Cesar.

"Mr. Cesar Mahna," sabi ko at sabay inalok ang kanang kamay.
"Ah, Mr. Sampaloc." hindi niya pinansin ang aking kamay at tinuro na doon kami maglakad sa may park.
"Marahil nagtataka ka at bakit dito ko gusto makipagkita, simbolo ng paglaya si Jose Rizal, simbolo ng pagiging manunulat na hindi takot na lumaban sa awtoridad.
Maraming kontrobersiya ang bumabalot sa hindi pagtayo muli ng monumento niya, nawala na daw ang bisa ng kanyang pagkabayani kaya binasura ng gobyerno ang pagpapatayo ng bagong monumento.
Ngayon sa iyong tinatanong. Isang dekada na ang nakalipas at lumubas ang RA 32501 o ang batas na pagkuha ng matatanda. Alam ko kung bakit ako ang napili mong tanungin dito kahit hindi ako bihasang abogado o kaibigan man lang na makikipagtiwalaan sa loob ng gobyerno. Tinanong mo ako dahil malapit na ako dumating sa edad na 65, tama ba ako?" tanong niya sa akin.
"Opo, ser." sagot ko ng mahinahon. "Pero gusto ko rin naman po talaga malaman ang tungkol dito dahil wala ng bumabatikos nito ngayon kahit napakaselan ang polisiyang ito." dagdag ko.
"Tunay na maselan ang bagay na ito. Malaking problema ang dinulot nito sa gabinete ng gobyerno. Nagkaroon ng botohan sa mga kalihim sa pagpapasa nito bago pa man ito maprubahan ng pangulo. Hati ang botohan at natira ang DOE bilang babasag sa tabla na ito. Sumangayon sila dahil isa sila sa mga gumawa at nangampanya rito pero walang alam ang ibang kalihim doon. Sagot daw ito sa krisis ng enerhiya. Sagot daw ito sa problema ng pagbibigay kuryente sa mga mamayan. Lihim sa mga mamayan unti-unti nilang ginawa ang isang pasilidad sa Mindanao. Kasama ang DOST at DPWH, pinalibutan nila ito ng mataas na pader,kuryenteng bakod, at militar na magroronda. Kaya walang may-alam kung ano ang nasa loob nito. Noong nasa opisina pa ako ng DOE nakatanggap ako ng dokumento kung ano ang silbi ng pasilidad na ito. Magiging bagong tirahan daw ito ng mga matatanda. Kung tirahan ito ng matatanda bakit nila kailangan bantayan ng ganon katindi. Nang maprubahan ang batas naisama ito sa bilang isang instituto na magsisilbing bagong teritoryo o tirahan para sa matanda lamang. Naglabas ng survey ang DOST kasama ang DSWD na pagsapit sa edad na 65 huhihina ang pagiging produktibo ng isang indibidwal. Maapektuhan ang ekonomiya, dagdag lang ito sa mga mamayan na hindi nagtratrabaho kundi nagpapahirap lamang. Dahil sa mga konsumisyon na palagi silang alalayan, gamutin kung may sakit, pakainin, paglaanan ng sayang na oras, enerhiya, at pagkukunan ng pangangailangan. Sa mata ng gobyerno tama ito at tiyak na maibaba ang krisis sa enerhiya at ekonomiya. Kahit pa man alam nila na magagalit ang taong bayan dito at tutol ang simbahan. Ito lang ang paraan para makaligtas ang bansa." paliwanag niya sa akin ng masinsinan at tuloy-tuloy.
"Kung gayon ano ba talaga ang nasa loob ng pasilidad na iyon at nasasakop din niya ang malaking bahagi ng Mindanao?" tanong ko kaagad, mabilis na tumitibok ang aking puso.
"Walang nakakalaam, pinapaniwalaan lang na doon dinadala ang mga matatanda. May pumapasok din dito na mga duktor, nars, pero sa palagay namin isang pagtatakip lang ito sa tunay na nangyayari sa loob." sagot ni Mahna.
"Ibibigay ko sa iyo ang mga dokumentong ito. Naglalaman ito ng mahahalagang impormasyon tungkol sa RA 32501. Pag-iingatan mo ito. Walang may alam na hawak ko itong impormasyon na ito. Wala na rin akong pag-iiwanan na iba pa. Mabuti na at nasa kamay mo ito. Itanim mo sa iyong isipan walang sikretong hindi natutuklasan." dagdag nito pagkatapos inabot ang parihaba na plastik folder sa akin. Kinuha ko ito at sinabing "Huwag po kayong mag-alala at mag-iingat ako." "Kailangan ko ng umalis masyado ng matagal ang pinalagi ko rito." sabi ni Mahna.

Sabay silang naglakad patungo sa paradahan. Mahigit sampung kotse ang pagitan ng kanilang mga sasakyan. Naunang sumakay si Mahna sa kanyang kotse. Naglalakad si Jose ngayon patungo sa kanyang sariling sasakyan, narinig niya ang pamilyar na tunog ng nagstart na kotse at isang malakas na pagsabog ang narinig niya pagkatapos. Mainit na dumampi sa batok niya ang usok mula sa nagliliyab na kotse. Nakita niyang tumilapon ito ng ilang talampakan mula sa ere sa kanyang paglingon. Kulay apoy, nagbabagang, pumipitik na siga ang sumalubong sa kanya sa pagbagsak ng kotse. Tumakbo siya sa malayo alam niya magkakaroon ng epektong domino ang mga kotseng katabi nito. Hawak pa rin ng mahigpit ang folder, nagmadaling tumakbo si Jose.

"Putsa! Mahna!" hindi ko marinig ang aking sigaw sa muling pagsabog ng kotse ni Mahna. Siguradong walang makakaligtas sa pagsabog na iyon. Warak na warak ang kotse na parang inuluwa ito mula sa impyerno. Nagmadali akong pumunta sa aking kotse maya maya sasabog na rin ang iba pang sasakyan. Teka lang sabi ko sa aking sarili kung may gustong pumatay kay Mahna at nagtagumpay siya tiyak na nakita nila na nag-usap kami. Dumapa siya at sinilip ang ilalim ng kotse. Walang nakakabit na aparato dito na masasabing bomba. Binuksan ko ang pinto, hinatak ang itim na switch para mabuksan ang hood ng kotse. Tinangnan ko ito ng mabuti at wala namang pagbabago. Narinig ko sa malayo ang mga sirena ng bumbero. Kailangan ko ng makaalis sa lugar na ito. Delikado at masangkot pa ako rito. Sangkot na nga naman talaga pero kailangan hindi ako makita ng awtoridad. Anim na araw na lang bago ang kaarawan ni itay. Kailangan ko matuklasan kung ano ang sikreto ng gobyerno.

Inilapag niya ang folder sa upuan na bakante. Pinapawisan at umuubo sa usok ng pagsabog dali-dali siyang umalis sa dating Luneta Park. Madaling inapakan ni Jose ang mabigat na pedal ng 7-taong umuugod na kotseng pilak. Matagal bago niya napansin ang pawis na dumudulas mula sa kanyang ulo kahit pa man nakatodo ang aircon. Dumating siya sa kanyang munting kondo sa dulo ng kalsadang tahimik. Mabilis niya tinahak ang hagdan papunta sa ika-apat na palapag ng kondong tinitirhan. Ayaw niya gamitin ang elevator at baka may makakita o naghihintay sa kanya sa lobby na hindi niya alam.

[kasalukuyang ginagawa]

filipino science fiction

RA32501

REPUBLIC ACT NO. 32501
AN ACT PRESCRIBING THE CODE OF NATIONAL GERIATRICS OF THE PHILIPPINES

Section 1: Short Title - This act shall be known as the "Filipino Geriatric" Code of the Philippines.

Section 2: Declaration of Policy - All citizens turning the age of 65 would be put into exile to the Mindanao Region for Geriatrics. The Policy shall seek and apprehend such citizens which age were proven unproductive by the Department of Science and Technology.

Section 3: Definition of Terms. Whenever used in this act.
a) "Medical Doctors" shall mean the physical body investigators of the citizens.
b) "National Census" shall mean the high authority in the issuance of warrants of citizens.
c) "Military" shall mean the official authority in apprehending citizens.
d) "Official Residences" shall mean the area in which citizens would be put in.
e) "Institute" shall mean the Department of Science and Technology, Bureau of Geriatrics.

Section 4: Exemptions - Every citizen is under this act, only citizens in high public office that have years in their term to be finished are exempted. eq. President, Senators and Supreme Justices.

Section 5: Transport Ban - Citizen that would turn 65 in 5 years are prohibited in going out of the country. Penalties are given to the family when citizens doesn't return to the country in the said time.

Section 6: Communication - All communications are prohibited from the DOST-BOG Area to the public about citizens already apprehended. Penalties are given to whom who trespasses the no-flying zone, restricted area, and uncertified arrival on the area to be able to communicate or see the area.

Section 7: Penalties - Penalties for Section 5 are seizure of family heirloom, and 3 years imprisonment. Penalties for Section 6 are 10 years imprisonment on first warning, 20 years imprisonment on second warning, and death penalty for the third and last warning.

Section 8: The Institute is responsible for the strict enforcement of the provisions of this Act. It may call upon any government department, agency, office, or government instrumentality, including government corporations, and local government units, for such assistance as it may deem necessary for the effective discharge of its functions under this Act.

Section 9: Separability clause. - If any provision, or part hereof, is held invalid or unconstitutional, the remainder of this Act not otherwise affected shall be valid and subsisting.

Section 10: Repealing clause. - Any law, presidential decree or issuance, executive order, letter of instruction, administrative order, rule or regulation contrary to, or inconsistent with, the provisions of this Act is hereby repealed, modified, or amended accordingly.

Section 11: Effectivity. - This Act shall take effect fifteen (15) days from the date of its publication in the Official Gazette, at least two (2) newspapers of general circulation and at least three (3) government online bulletins.

Approved: March 3, 2015

filipino science fiction

Huling Stop-Over sa Milky Way

Mahina ang kita ngayong sa karinderya, kaunti ang dagsa ng kumakain at may nakakatakot na katahimikan na bumabalot sa lansangan. Naglabas ng babala ang gobyerno ukol sa pagpasok ng ilang mga pampalawakan na pirata sa lugar kung saan malapit ang karindeya ni Aling Beth.

"Mataumal ang negosyo ngayon anak, sa isang linggo na lang kita papadalan," sabi ni Beth sa kanyang anak gamit ang teleponong bidyo. "Sige po, Nay, hindi nagmamadali dito na magbayad," sagot ng anak sa maliit na iskrin. "Mag-ingat ka anak at palaging huwag pabayaan ang kalusugan." sabi nito sa anak na nag-aalala. Biglang naputol ang linya at naging itim ang iskrin ng bidyo. Naramdaman ni Beth na nawalan na kuryente sa kabuaan ng kanyang karinderya.

Madilim ang paligid sa labas. Matatanaw lang sa malayo ang ilaw ng spaceport na may hiwalay ang kuryente sa grid ng siyudad. Dahil sa dilim hindi gaanon makakita si Beth buhat na rin sa katandaan lumalabo na ang mga mata. Sinarado na niya kanina pa ang karinderya at pinauwi ang mga tauhan pero parang may pumipilit magbukas ng pintuan. Wala nga palang kuryente kaya hindi gumagana ang electronic bolt locks at isang bakal na harang lang na iniligay ng android ang humaharang dito. Dali-dali si Beth na tumakbo sa likuran ng kanyang karinderya. Kinuha ang isang mahaba na bakal na parang rehas at tinarangka sa pintuan sa likuran. Kahit papaano mapipigilan nito ang pagpasok ng kung sino man.

Hindi nagtagal at narinig na ni Beth ang mga malalakas ng pagdarambong sa pintuan sa harapan. Wala pa ring kuryente at siguradong hindi gagana ang seguridad na nakakabit lahat sa kompyuter na namatay kanina pa. Pumwesto si Beth sa ibaba ng lababo na nagsisilbing hugasan at sterilizer ng kusina. Blag. Blag. Bumigay na ang pintuan. Nakarinig siya ng maraming yapak ng mabibigat na paa. Nakarinig din siya ng mga yapak na parang bakal at gumugulong na aparato. Sinarado niya ang pintuan sa ilalim ng lababo at nagtalukbong ng itim na basahan.

Kahit nakatago sa ilalim ng makapal na basahan narinig pa rin ng matatalas na tainga ni Beth ang pagkalampag ng pintuan sa harap at pagsara nito muli. Kasabay nito ang mahihinang boses na palakas ng palakas na papalapit kung nasaan siya. Marahil papunta na sila sa kusina isip ni Beth. Tinatagan niya ang kanyang loob at sinubukang huwag gumawa ng kahit anong ingay at ikalma ang sarili para hindi mahalata ang init ng katawan.

"Mabuti at walang tao, magaling ang pag-pili mo ng puwesto Pol." sabi ng isang lalaki. "Salamat, ka-Jo at pumayag ka sa aking plano sagot ng isa. Kailangan natin makaalis na sa Milky Way pero may isa pa tayong misyon bago tayo tuluyan tumakas papunta dito sa mahirap na kalawakan na ito," matatag na sabi ng isang boses na parang kilala ni Beth kung sino.

Pinunasan ni Beth ang mga mesang pinagkainan kanina. Labas pasok man ang mga kustomer sa kanyang munting karinderya pinapanatili niya na malinis ang kapaligiran. May dalawang tauhan na android si Beth na kumukuha ng mga order at dalawang tao naman ang nagluluto sa kusina. Nagsilabasan man ang mga bagong teknoloji sa bansa ukol sa pagkain, pagluto at paglinis pinatili pa rin ni Beth na simple ang kanyang karinderya. Nakatindig sa kanto ng Leon Guinto, mag-iisang dekada na ang karinderya ni Beth na simpleng pinangalanan na "Kainan sa Leon Guinto".

Sampung mesa at apat na upuan sa bawat isa ang nasa loob ng karinderya. Nakadikit sa mga pader ang menu na nagpapalit-palit mula sa almusal, tanghalian, hapunan, panghimagas, at inumin. Pinakabagong bili niya ang bagong cash register na tumatanggap na ngayon ng credits mula sa ibang bansa o planeta. Kasama rin ang bagong Government Feed TV na ibinigay ng siyudad sa kanya. Naglalabas ito ng mga paalala, pahintulot, balita at oras ng pag-alis at pagdating ng mga sasakyang pampalawakan.

Nasa kabila lang ng kalye nila ang dating Taft Avenue na tinatawag na ngayong Spacewalk. Sa pagguho ng mga gusali sa Taft noong nagkaroon ng malakas na lindol dalawang dekada ang nakakaraan. Tinayo rito ng gobyerno ang unang Spaceport sa bansa. Umaabot ang sakop nito mula sa dating istasyon LRT ng UN Ave hanggang sa dulo na Baclaran. Araw-araw na natatanaw ni Beth ang sari-saring sasakyang pampalawakan na umaalis at dumadating dito. Masuwerte siya dahil sa parte ng Spaceport na ito ang isa sa mga gate na labasan ng mga pasahero. Gate 32 o ang Moon Gate na tinatawag ng iba ang kung saan naghihintay, umaalis, at dumadating ang mga pasaherong gustong pumunta o galing sa Buwan ng Earth.

Nakakatulong ang mga pasherong ito sa kita ni Beth na isang biyuda, 47 taong gulang, at may nag-iisang anak na lalaki. Pinag-aaral niya ito sa Philippine Space Academy na nasa pulo ng Masbate. Napupunta ang kalahati ng kanyang kinikita sa matrikula ng kanyang anak, at nahahati naman ang iba sa pamalengke, suweldo at pagpapanatili ng mga android. Simula ng yumao ang kanyang asawa ipundar niya ang karinderya para matustusan ang mga gastusin sa paaralan hanggang makatapos ang kanyang anak.

Masaya naman si Beth kahit papaano. Marami siyang nakilalang mga iba't ibang tao o nilalang galing sa ibang planeta. Nagmistulang maliit na United Nations sa loob ng karinderya. Hindi naman nakakalimot ang kanyang anak na magpadala ng dekuryenteng liham sa kanya isang beses sa isang buwan. Nagkaroon din ng mga insidente rito na hindi inaasahan tulad ng pag-aaway, pagtatalo, suntukan at hamunan. Umaasa lamang si Beth sa rumurondang android na pulis kapag may nangyaring ganoon. Wala naman sa ordinaryong araw na ito ang magsasabi na may kakaibang mangyayari sa mga lilipas na araw.

Mas marami sa karaniwan ang nagsisilabasan sa Gate 32. Sari-saring uri at nasyonalidad ng mga tao at nilalang. Nariyan ang Amerikano, Hapon, Benusyan, Marsyan, at Saturnino. Ilang taon rin ang nagdaan bago nasanay si Beth kung sino ang Benusyan o Marsyan. Mapula ang mga buhok ng Marsyan at medyo namumula rin ang balat habang mahahaba naman na mala-ubeng kulay na buhok ang Benusyan. Mayroon naman mga pulseras na parang platitong binutasan sa gitna ang mga taga Saturnino na minsan tinanong niyo kung bakit lahat sila may suot na ganoon. Para daw itong ID sa kanila ito ang nagtutukoy kung sino ang isang indibidwal nakasaad dito ang lahat ng impormasyon at hindi ito natatanggal.

Madalang lang dumaan ang mga Jupiterans, Plutons, Uranasians at hindi napakalimit naman na dumating ang mga Neptunes at Mercurians dahil sa Gate 67 ang labasan nila. Gayumpaman nakikita na si Beth ng isa o dalawa sa kanilang mga uri. Hindi naman mawawala ang dagsa ng mga kapwa Earthians na opisyal na tawag sa mga naninirahan sa Earth. May mga karaniwang bumabalik sa karinderya at nagdadala sila ng mga kaibigan o bagong kakilala. Iba-iba rin ang kanilang mga propesyon at trabaho pero mga sundalo at propesor ang madalas kumain dito. Hindi man sila magkakilala minsan hindi maiwasan ang kaunting biruan, bangayan, at asaran. Dito nagsisimula ang mga away at gulo. Napipigilan naman ni Beth na patigilin sila kung alam niya na malapit ng sumabog ang kulo ng isa. Marami rin sikretong nabubunyag at mga balita na hindi sinasabi sa telebisyon. Kaya masasabing isa nang sikat na pupuntahan ang karinderya kung lalabas ka sa Gate 32.

"Kasalukuyang kinakargahan ni ka Bola ang ating mga armas," sabi ng boses na pinaghihinalaan ni Beth na kilala niya. "Nakahanda na ang mga sasakyang gagamitin natin at natagpuan na ang Strata 2000 sa Hangar 212. Puno na ang nuclear fuel nito at makakatalon tayo kaagad palabas ng galaxy." sagot ng isa pang lalaki. "Wala na tayong makukuha rito, pinaghahanap tayo sa lahat ng planeta, watak-watak ang samahan ng mga pirata at pinapatay ang isa't-isa. Mabuti na lang at kumalas tayo pero hindi rin tayo makakabalik sa gobyerno dahil tiyak na paparusahan tayo ng kamatayan sa ating mga ginawang kasalanan." patuloy ng isang lalaki. "Tama ka, ka-Jo nakakawala talaga ng interes ang manatili pa rito sa Earth. Tingnan mo itong karinderya. Wala pa ring halos pinagbago ng huling bisita ko rito mga mahigit ilang taon na ang nakalipas. Mahirap siguro kumita kahit sabihin na malapit ito sa Gate 32," sagot ng boses na kilala ni Beth.

Sa mga mungkahi na iyon lalong nag-hinala si Beth na kilala niya ito. Hindi nga lang malinaw sa kanya dahil sa rami ng tao na kumakain sa kanyang karinderya. Nais sana niyang sumilip at masulyapan ang mukha nito pero alam niyang delikado ang sitwasyon.
"Ka-Jo, Pol handa na ang mga armas. Nakontak ko na rin si Boa at tapos na raw ang ruta ng mga AP(Android Police). May roon tayong isang oras para patayin ang limang aktibong kamera sa loob at labas ng Hangar." sabi ng isang babae. "Ok, Bola iwan mo muna sa mga mesa ang armas at tawagin ang dalawang gung-gong na nagbabantay." utos ni Pol ang pangalan ng taong nabosesan niya.

Narinig ni Beth ang paglabas mula sa kusina ng isang tao. Kinakabahan na siya at mabilis ang tibok ng puso. Dahan-dahang tumutulo ang pawis niya at tumataas ang presyon ng dugo. Inisip ng mabuti at maingat ang boses. Nasa dulo ito ng tuktok ng kanyang utak pero hindi pa rin niya malaman kung sino. Nanahimik ang kusina. Kaunting kaluskos at mabigat na paghinga ng sarili ang tanging niyang naririnig. Pinadausdos niya ang pintuan ng pinagtataguan para makasilip sa labas. Maliit na maliit lang pagitan na ginawa niya sa walang ingay na pagbukas nito. Gumalaw ng dahan-dahan si Beth para tahimik na maiobra ang katawan papunta sa maliit na pagitan. Isang linya na maliit na sinag mula sa labas ang sumalubong sa madilim na kinahihigaan. Sumilip siya rito nugnit wala siyang makita kundi ang puting marmol na sahig ng kusina at paa ng mesa sa gitna nito. Nakarinig siya ng yapak at dahan-dahan sinarado ang pintuan at kinagat ang mga labi para walang ingay na lumabas.

"Naibigay ko na sa dalawa ang mga kailangang armas at plano sa ating pagpasok sa Gate 32," sabi ng boses na parang siyang nautusan kanina. "Magaling, ngayon ihanda mo na ang sasakyan, may roon lang akong gagawin, hintayin niyo na lang ako sa labas at meron pa tayong 30 minuto bago nila maibalik ang kuryente." utos nito. Narinig niya ang nagmamadaling pagbagsak ng bota sa sahig at nawala ito sa distansiya. Narinig naman ngayon ni Beth ang palapit na palapit na hakbang kung nasaan siya. Lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso na parang mahihimatay siya. Bumukas ang pintuan at sa ilalim ng maitim na kumot mahinang ilaw ang nakikita niya.

"Ate, alam ko nariyan ka lumabas ka at may limang minuto lang ako bago ako lumabas at tuluyan ng umalis sa planetang ito." sabi ng boses. Parang may pumutok na lobo sa loob ng kanyang puso. Alam na niya ngayon kung sino ang boses na iyon. Matagal na panahon na niya ito narinig dahil nabalitaan niya patay na ito. Inalis ni Beth sa ulo ang kumot. Ilaw na galing sa isang energy light bar ang sumalubong sa kanya. Lumapit ang isang mukhang hindi niya maala kung sino. Bakal na ang tuktok ng ulo at pula ang mga mata. Ngumiti ang mukha sa kanya at dito nagpapatunay na kanyang kapatid ito. Hindi makapagsalita lumabas si Beth sa ilalim ng hugasan. Mahihilo siyang sumalampak sa bakal na upuan sa mesa. "Ate Beth, alam ko gulat na gulat ka. Alam ko rin na magtatago ka diyan kahit sinabi kong walang tao rito." sabi ng kapatid ni Beth. "Bobi, hindi ba patay ka na?" tanong ni Beth na may takot sa boses. "Oo, Ate namatay ako at binuhay ng mga pirata. Sila ang nagligtas sa akin at malaki ang utang na loob ko sa kanila. Naalala mo ang balitang pinasabog ang sinasakyan naming Talos Liner? Doon ako nasawi sa pagkakaalam mo pero pinalabas na lang na ganoon." kuwento ni Bobi. "Bakit ka hindi bumalik? Bakit kailangan mo sumama sa mga pirata?" tanong ulit ni Beth na ngayong naguguluhan. "Gaya ng sabi ko sa iyo, malaki ang utang na loob ko sa kanila, hindi nila ako pinabayaan mamuhay at binigyan nila ako ng panibagong simula sa aking dating mga pinapaniwalaan. Nahiwa ang tuktok ng bungo ko sa tumalsik na bakal mula sa pagsabog. Hindi ako makakita at uubusan na ng dugo. Sa bawat pagsalakay ng mga pirata kumukuha sila ng kahit sinong pasahero mula sa kanilang pinagnakawan. Binagyan nila ako ng buhay ngayon oras na tuparin ang pangakong paglalaban." patuloy na kuwento ni Bobi na hindi man lang pumikit. "Bobi, akala ko patay ka na, nanahimik na kami ng pamangkin mo, masakit sa kanya ang pagkawala mo dahil wala na nga siyang ama. Ngayon at nandito ka na ibang-iba na parang hindi na kita kilala. Hindi ka ba puwede na sumuko na lang sa mga awtoridad?" umiiyak na sabi ni Beth. Lumapit si Bobi at niyakap ang nakakatandang kapatid. "Kailangan ko nang umalis Ate, kung ano man ang pinaglalaban ko sa gobyerno o sa mga iba pang planeta wala ng makakapagbago ng isipan ko. Aalis na ko pero iiwan ko sa iyo ang ito." sabi ni Bobi at naglabas siya ng isang parang card ngunit bakal. "May laman ito na pera hindi ko alam kung gaano karami pero hindi ko nito kakailangan sa pagtalon namin sa kabilang galaxy, ito ang solusyon para makaalis ka sa karinderyang ito at matupad ang mga pangarap mo." sabi ni Bobi. Tahimik si Bobi na lumabas iniwan ang kapatid na umiiyak.

Sa huling pagkakataon para makausap ang kanyang kapatid walang sinabi si Beth. Nakalatag sa mesa ang manipis na bakal. Tumulo ang kayang mga luha at hindi man lang pinupanasan. Hindi maalis sa isip ang sinapit ng kapatid sa huling paghinto sa kanyang karinderya.

filipino science fiction

Borg

Ako si PROKOPYO.
Pinoy Cyborg.
Dating Sundalo ng Hukbo.

Nakipagbakbakan sa Iraq at nasabugan ng granada.
Warak ang kamay at paa.
Wala ng pag-asa ito ang sabi.
Halos hindi na makahinga.
Putok ang labi.
Labas ang bituka.

Pumasok si Dok may dalang injection.
Tinurok ito para hindi magimpeksyon.
Pinutol ang dalawang kong braso at binti.
Gusto ko na sanang maghiganti.

Pinatulog ako wala nang naalala.
Pag-gising ko bakal na pala.



filipino science fiction

The Man who sold Manila

Bustling traffic, pollution, noisy crowds, rampant crimes and road hazards doesn't make Manila the finest capital in the world. In the eyes of one man, it was the worst. Born in Manila in the turn of the Millenium 44 year old Azzy Olran, constantly berates the city with hatred and irritably agape on how such a place exists. Forced to work in this place by his company, the traveling negotiator is now back after only a year abroad. He was such estatic when he left the place and was literally pugnacious when he learned that a trip back home was evident for him to stay in the company. Now stuck back here in the a place he avidly despises Azzy fails to compensate an irreversible action to the city.

Being a negotiator for you firm on a foreign country to theirs, connecting to the internet is a must. Broadcasting his findings in video feed board meetings and real-time communications with the bosses of the company. Global Feeds Inc. is a corporation seeking investments in hungry or poverty stricken countries it aims to give high quantity of consumable food for both people and animals. Azzy Olran never knew that a high salary doesn't compare on where you want to go. Other negotiators are lucky enough to stay put in Australia were the company is based.

When not working Azzy is an Internet addict. Surfing world news, blogs, sportscasts, and porn sites. However he usually takes a long time in his favorite website www.auctionsforaliens.com. Here he finds bizarre gadgets, alien conspiracy novels, tabloids, sand from Area 51, relics from ancient aliens and a lot of cool out of this world stuff. He has bought some interesting pieces like an alien painting and a supposed rock from the Moon. Although not entirely fascinated or believed that aliens exist it has become a stress reliever from the horrendous sceneries whenever he goes out on the streets.

A night after fighting with annoying pedestrians and uncautious public transport drivers, Azzy was finding himself adrift with his inconsumable rage of Manila. He logs on to his favorite site. USERNAME: manilahater PASSWORD: ********
Thinking of something that may make his day livable, he finds out that he had not put up any item for auction. He suddenly had an ingenious idea. He clicks on "Items for Sale" link on his user panel. He continued on to "Add Item" and found himself filling out the descriptions for the item to be auctioned.

ITEM NAME: City of Manila
DESCRIPTION: Manila or Maynila is the capital city of the Philippines. Beautiful centuries ago the city now did not overcome overpopulation, traffic congestion, pollution, and crime.
ITEM LOCATION: Philippines
DATE OF CREATION: 16th Century
AUCTION ENDS: 7/7/2044
PAYMENT: CASH
MINIMUM BID: $10,000,000.00
BUY NOW BID: $100,000,000.00

After submitting the item he previewed it and laugh his heart out. Dropping to his knees, tears flowing as he can't breathe of the sudden rush of hapiness in his system. Azzy dozed off to sleep, thinking that he would not be ruin another day of the City of Manila.

Azzy half-awake punch down his alarm clock bedside. Figuring it was the one thats making all the noise. Once again he has been awoken by the bickering of the outside world of Manila. Early morning honking of cars, children playing, mothers ranting, and neighbors fighting were the usual bunch. It was unusual that a rampaging loud knock was banging on his front door. He stood up and angrily opened the door. Outside where two neatly dressed fellows in suits. The one introduced himself as the United Coconut Islands Bank Manager and told that his companion is a chief security personel. Azzy wasn't sure he heard the words right when he was told that the bank was sent down to this address and $100,000,000 was sitting at the back of a gold-aluminum armored van outside. He was flummoxed on how could he possibly receiving this amount of money. Then it hit him last night as he was fooling around the internet he had auctioned off the city he had hated from birth.

Struggling to find words, the two men thought that silence meant an affirmative sign. They left the keys of the armored van on to his palm and walked away. He stood rooted like a tree on the spot his knees trembling with anxiety. With no logical thing to do, he connected to the Internet and logged on his account. The item was sold to a username themartianman he clicked on its profile. This person o whoever maybe has bought hundreds of seemly ordinary artifacts and items. Strangely feeling guilty for doing something weird he packed his bags, he was a millionaire after all and a the job seems quite worthless now.

On his way to the airport he vividly savors the moment that for the last time he was going to see the congestion, garbage, dirty streetkids, on-going road constructions, and bad memories of Manila. Not feeling it until it grew stronger a distant shaking was felt in Azzy's car. He thought it was an earthquake but he didn't feel the tilting aspect of it. It was broad daylight but the sky was getting darker. He got out the car what was a tiny speck in the clouds were multiplying in numbers. One by one hundreds of saucer like serated blades were coming down. He was at the border of Manila and Quezon City along Sta. Mesa. Without any warning or notice these saucers cut unto the pavement. Grinding and drilling impossibly without noise these small crafts worked its way easily like slicing butter with a hot knife. He didn't know what to do he was a meter away from them. People around him stupendously pondered on what heavens was happening. The saucers had disappeared in the depths of the area. Panic arose moments after cars and people now hurrying to get out the vicinity but Azzy still shocked failed to move or blink.

He was nonplus for a full five minutes scared at wits end. Realizing that people were fleeing and cars were not passing by that direction. He too came back into his car. On the radio he heard that thousand of saucers around Manila had been digging into strangely borders of neighboring cities. He didn't want to go in that direction either. As a sign of assurance he looked at his rear view mirror. The saucers now simultaneously got out of the hole they dug into and with them are lariats of what seems like a white string. In sync with each other they flew upward unto the sky as far man can see. Azzy was becoming more anxious, now he felt that he was responsible for this. He put his car on reverse and then slammed the accelerate pedal and break this wall of strings. He barraged head on but as the front bumper pounded on the white wall he just bounced back with equal amount of force. The ground was shaking once again now this time it felt different. Slowly he was rising, no he wasn't. The city was rising. Looking in between the gaps of the transparent wall he sees the top of a high building in eye level. Definitely they were going up.

Marred by an unforgiving conscience Azzy now was deep in thought on what will happen next. With a single click on the submit button he was joyous but if the consequence was taking the whole city of Manila why do he have to be in it when it happened.

Ayoko sa Grabiti

"Nay, bakit po kapag tumalon ako bumabagsak o bumabalik ako sa lupa?" tanong ni Gregg sa ina. "Kasi, mabigat ka anak at wala kang pakpak para lumipad." sagot ng ina. Hindi pa rin kontento si Gregg, pagpasok niya kinabukasan tinanong niya ito sa kanyang guro si Miss Inulit. "Gregg, kaya ka bumabalik sa lupa dahil may tinatawag tayong grabiti, isa itong force na naghihila ng bigat ng lahat ng bagay." ang sabi sa kanya ng guro.

Nakapanood si Gregg ng mga astronot sa telebisyon at nagmangha siya at lumilipad sila at hindi bumabalik pababa. "Nay tingnan mo! Nakakalipad sila sa kalawakan!" sigaw ni Gregg sa ina. "Anak, tumigil ka nga diyan at baka ikaw ang paliparin ko sa kalawakan." sagot na naiirata ng ina. Ngunit nakatatak na sa isip ni Gregg ang pangarap na makapunta sa kalawakan at maging isang astronot.

"Gusto bang pumunta sa kalawakan? Maramdaman ang pagiging walang bigat na lumulutang sa ere na walang hirap? Ito ang masuwerte mong araw. Naglabas ng patimpalak ang Hukbong Pilipinas na magpadala ng isang bata sa NASA para maranasan ito. Magpadala lang kayo ng dekuryenteng liham sa triptonasa@philairforce.com at sabihin kung bakit kayo ang nararapat na manalo." Ito ang nakita at narinig ni Gregg sa isang patalastas habang nanood siya ng telebisyon. Pinilit niya ang nanay niya na magpagdala sila ng DELI na galing sa kanya. "Gregg, sabi ko sa iyo diba na tigilan mo na ang tungkol diyan." galit na sagot ng nanay. Umiiyak at humahigikgik bumalik si Gregg sa kanyang kuwarto. Nakatulog sa sobrang pagod sa pag-iyak hindi niya na malayan na nasa kalawakan na siya.

"Gregg, ano pa ang ginagawa mo diyan sa loob? Hindi ba pangarap mo ang makalutang sa kalawakan?" sabi ng isang lalaki. Nagising si Gregg at nasa loob siya ng Challenger Space Shuttle. Lumingon siya sa paligid ngunit wala namang tao. "Gregg, tulog ka pa ba?" sabi ulit ng isang boses. Hinahanap ni Gregg kung saan nanggagaling ang boses, hindi niya alam na galing ito sa radyo ng kanyang space suit. "Hello, sino ka? nasaan ako?" tanong ni Greg na parang tanga. "Ako si Frereik Vogt, isang astronaut ng Alemanya nandito ako sa labas ng shuttle, nakadaong tayo ngayon sa bagong gawang Hubble Super Station malapit sa buwan." sagot ni Vogt boses na may kakaibang accent.
Buwan? Kalawakan? Hindi makapaniwala si Gregg sa narinig at nagmadali siyang naghanap ng pintuan palabas ng kalawakan.

Masayang lumutang si Gregg sa labas ng kalawakan. Nakakabit ang mahabang puting kable sa kanya para hindi siya lumayo. Masarap ang pakiramdam na walang humihila sa iyo pababa at walang pumpigil sa iyong paggalaw pataas. Ilang oras siya namalagi sa labas, isang 11 taong bata na malugod at walang iniisip na problema. "Gregg, pasok ka na at pupunta naman tayo sa buwan." sabi ni Vogt sa radyo. Bumalik naman kaagad si Gregg at inaantabayan ang pagpunta sa buwan.

Lumapag sila sa buwan gamit ang maliit na module. Maputi at matangkad pa la itong si Vogt sabi ni Gregg sa sarili. "Pupuntahan natin ang eksatong lugar kung saan inilagay ng mga Russo ang unang bandila." sabi ni Vogt. "Huwag kang lalayo sa akin at huwag ka masyadong magtatalon ng mataas dahil mahina ang grabiti ng buwan." paalaa ni Vogt. Sinundan ni Gregg si Vogt ng mabuti. Umaapak ng dahan-dahan sa buhangin ng buwan at nagiiwan ng imprinta ng kanyang maliit na paa. Natatanaw na sa malayo ang malaking bandila na may kulay asul, puti at pula na stripes.

Sa paglalakad nila may malaking bato ang nakaharang sa dadaanan nila na nakita pa nila na maliit sa malayo. "Iikutan lang natin ito sa gilid." sabi ni Vogt. Determinadong matatalonan niya ito. Tumakbo si Gregg. Hindi niya nararamadaman ang bilis dahil sa gaan ng mga paa. Palapit na siya ng palapit sa bato at sa lahat ng kanyang lakas tumalon siya. Sumama ang buong katawan niya sa malakas na lundag. Tumaas siya ng tumaas hanggang lumampas sa tuktok ng bato pero hindi na siya bumuba ulit. Kahit walang hangin sa kalawakan parang saranggolang iniihip si Gregg pataas. Tumingala siya at kadiliman ang nakikita niya. Yumuko siya at nakikitang kumakaway si Vogt na maraming beses. Wala na siyang magagawa. Nadala na si Gregg sa kalawakan. Nagsimulang umiyak si Gregg. Palayo na siya ng palayo sa buwan. Paliit ng paliit na ito hanggang hindi na niya ito nakikita. Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng umuwi. Ang sabi niya sa sarili pero tanging boses lang niya sa loob ng space suit ang naririnig.

Nagising si Gregg. Pawis na pawis, basa ang kutson sa mapanghing ihi at mabilis ang tibok ng puso. Isang panaginip lang pala. Tumakbo siya papalabas at hinanap ang nanay. "Sorry po, Nay," at niyakap niya ang ina ng mahigpit na parang ang tagal nilang hindi nagkita.

filipino science fiction

Jeepney Rockets

Huwag papalampasin sa Disyembre 2233 ang huling yugto ng World Jeepney Rockets Competition sa Batangas Rocket Circuit.

Jitney, Dyip, Jeepney, Jip ilan ito sa mga pangalan ng pinakamabilis na sasakyang pangkarera sa buong kalawakan. Sa kaunaha-unahang beses babalik ang WJRC sa Pilipinas pagkatapos ng isang dekada na palipat-lipat mula sa iba't ibang siyudad. Mas inaantabayan ng mga Filipino ang pagbabalik ng beteranong tsuper na si Billi Sangan na tubong Panay. Yamado siya sa puntos ng 50 sa lider na hapon si Kazaki Makato. Isang karera na lang ang natitira at kailangan siya manalo para makuha ang unang puwesto.

Malayo na ang narating ng desenyo ng Jeepney pero pinatili pa rin ang desenyo ng taong 2000. 18 hanggang 30 katao ang puwede mong isakay sa isang pampasaherong jeep at kung ano-anong kargado sa ibabaw nito. Gaya ng dati ganito pa rin ang desenyo ng mga pangkakerang jeep. Pinalitan ang mga upuan sa likuran ng dalawang malaking rocket boosters. Sa pagitan ng dalawang rocket nakalagay ang maitim at bakal na kaha. Nakakabit ito sa sa gilid ng rocket at dito nanggagaling ang sinusunog na enerhiya para makapaglabas ng bilis at tulin. Makikita naman sa ibabaw ang spoiler o jeepney fins kung tawagin nakakabit sa dulo nito ang maliit na antenna na nagsisilbing weather and road condition tracker. Mahangin ang jeep dahil sa malawak na butas o bintana sa likod nito pero ngayon nakasara ito para hindi makapasok ang ano mang bagay namakakaapekto sa rockets. Nakakalito naman ang mga sari-saring instrumento sa cockpit ng tsuper. Nasa gitna na ang steering wheel, sa kaliwa nito makikita ang digital output ng kalsada sa labas, sa kanan makikita ang bilis, gear, at radyo sa team. Marami pang maliit na buttons, dial, at levers ang makikita sa loob. Ilang dangkal pa rin ang laki ng windshield. Pumapasok ang bawat tsuper mula sa bubong, may roong hatch ito nanabubuksan. Ito rin ang emergengy exit nila kung sakaling may mangyaring sakuna. Katulad ng lumang mga jeep nasa harapan ang makina ng sasakyan iba lamang ito. Rockets ang primerong pampabilis o nagpapaandar sa jeepney nagsisilbing panghatak lamang o pampaganan ng mga instrumento ang makina. Gravity Pull Engine standard issue ang gingamit ng lahat ng jeepney. Iba-iba kasi ang gravity ng bawat siyudad sa kalendaryo ng karera. Nagpataw lamang ng patakaran na huwag masyado mabilis ang mga jeepney kung hindi mahihirap ang mga manood na makita ang karera. Gawa naman sa makapal na rubber ang mga gulong. Isang gamitan lamang ito sa bawat karera. Milimetro lang ang agwat ng puwang ng jeepney mula sa lupa. Nandiyan rin ang mga pangkaraniwang mga instrumento na ilaw sa harap at likod, radyo para sa kuminkasyon at tanke para sa hydrofuels. Makukulay pa rin ang mga desenyong nakapinta sa labas ng jeep, ornamentong wala sa mundo at walang kamatayang mga burluloy na komplikadong pagbibigay buhay sa jeep.

Nakatayo sa lumang Batangas Racing Circuit si Billi. Bumabalik sa isip niya ang pagkamatay ng ama sa circuit na ito noong nagmamaneho para sa koponang Pilipinas. Nagsisimula pa lang ang WRJC noon at kahit luma, delilkado at madulas sa circuit patuloy nilang ginawa ang karera. Nangunguna ang ama niyang si Raphel Sangan at 10 laps na lang at mananalo na siya. Hinahabol siya sa likod ng batang Amerikanong si Terry Rahal, dumating sila sa huling pakanan na kurba at biglang sumisid sa kaliwa ng ama niya si Rahal. Ginitgit ito ng ama niya kaso, ayaw bigyan daan ni Rahal. Pumihit pa kaliwa si Rahal at nasagi niya ang jeepney ng ama. Tumalsik sa kaliwa ang jeepney ng ama ni Billi. Wala na siyang kontrol rito, umikot ng dalawang beses at tumaob, kumaskas sa grabong lupa at tumatama sa matigas na collapsible wall. Hindi na naabsorb lahat ng pader ang lakas ng bangga at sira buong buo ang jeepney. Napipi sa loob ang ama niya at ito ang ikinamatay niya. Dalawang dekada ang nakalipas nagbabalik siya dito para ipakita sa yumaong matanda ang pagiging isang tunay na kampeon.

Hindi malayo sa lumang BRC ang Rocket Circuit. Naghihintay lamang si Billi ng pahintulot mula sa kanyang mga inhinyero at mekaniko bago lumabas para sa unang sesyon ng praktis. Pinaghalong berde at puti ang jeepney ni Billi. May malaking pinta ng watawat ng Pilipinas sa bubong at may tatlong kabayo sa hood ng jeep. Tinawag na siya ng Head Engineer at nagpalit na siya sa kanyang racing suit. Fire-proof ang suit na ito at parang wala kang suot pagnagmamaneho ka na. Binuksan na ang hatch sa bubong at pumasok na si Billi. Binuksan niya ang mga aparato at pinaandar ang jeepney. Tunog ng parang bentilador ang maririnig sa ilalim ng jeep. Gumagana na ang Grav-Engine. Inapakan niya ang kanang pedal sa baba na cockpit at naglabas ng maliit na apoy mula sa rocket sa likod. Pinantay niya ang bursts ng rockets sa pamamagitan ng dial sa taas ng iskrin kung saan nakikita ang kalsada sa labas. Lumabas ng garahe si Billi at dumiretso na sa trak. 120 km ang laki ng circuit, clockwise ang direksyon, may 5 intermediate na kurba, 3 speed traps, 2 chicanes, 2 hairpins at isang mahabang straight. Umaabot ang buong circuit mula sa Batangas hanggang ilang parte ng Laguna. Napapalibutan ng mga upuan ang circuit sa iba't ibang parte nito pinakamarami siyempre ang malapit sa finish line. Umaabot ng 2000 mph o mas mahigit ang pinakamabilis na jeepney rocket sa circuit. 2193 mph ang pinataw na pinakamabilis ayon sa rekord ng Lockheed SR-71A pero sa dami ng kurbada at kung ano-ano pa kalimitan mga 1000-1500 mph lang kanilang bilis.

Nagpraktis ng dalawang oras si Billi. Kinapa ang circuit at ang jeepney. Mainam ang pagtakbo ng makina at ng rockets sa likod. Mayroong kaunting understeer pero maareglo ito pagdating ng karera bukas. Bumalik na siya sa Pitstop para igarahe ang jeepney at makapagkutinting ang mga inhenyero. Nagmamaneho si Billi para sa koponan ng World Com Philippines Racing. Naitayo pagkatapos namatay ang kanyang ama hindi pa sila nanalo ng kahit anong kampeonato. 20 puntos lang ang lamang ng Honda-Toyota Supercar Racing ng Japan sa kampeonato sa koponan. Pinuno dito si Terry Rahal ang dating tsuper at ang kasama sa aksidente nila ng kanyang ama. Hindi pa rin makakalimutan ito ni Billi at alam niya na sinadya ni Rahal ito kahit gaano ilang beses niya na isang aksidente lamang ito. Naglalakad si Billi palabas ng garahe ng nakita niya si Rahal. Matanda na ito at nakikipagusap sa ilang inhinyero. Kalmado pa rin siya kahit gusto niya itong puntahan at sakalin. Hindi dapat pumasok sa isip niya ito pero matagal na niya ito gustong gawin noong pang nalaman niya sa simula ng taon na magiging pinuno si Rahal ng HTS Racing. Inaalis niya ang ganitong mga imahanisayon para mnakapagtuon at pukos sa karera kinabukasan.

Nagpilahan na ang mga tao umaga pa lang para makaupo. Nasa mga kanila-kanilang garahe ang 30 koponan. Ayon sa random grid generator ng kompetisyon nasa pang ika-45 na puwesto siya habang nasa ika-35 si Makato. Tatlong jeepney ang nasa bawat koponan, 90 na jeepney sa kabuaang field ng grid. Naglalaban sila para sa unang dalawampu na makakaraan sa finish line. 990 laps ang kanilang iikutin sa circuit o mga humiga't kumulang na 3 o hanggang 4 na oras na pagkakarera. 250 Puntos ang binibigay sa mananalo at 220 sa pangalawang puwesto. Sampung putos ang binabawas sa bawat puwesto pinakmamaba ang 20 puntos. 2440 ang puntos ni Makato habang 2390 naman si Billi. Hindi lang panalo ang kailangan kahit papaano dapat mas mataas na ang puwesto niya kay Makato para mapanulan ang kampeonato. Luminya na sa kanilang puwesto sa grid ang mga jeepney. Mahigpit na nakakapit sa kanilang mga steering wheel, kanyang kanyang kaba ang umiiral. Nagdasal muna si Billi bago pa man mag-berde ang kulay ng ilaw sa harapan nila at proteksiyon galing sa ama kung nasaan man siya.

90 sabay sabay na jeepney ang narinig na humarurot paalis ng starting line. Nakauna kaagad si Billi ng sampun puwesto nasa pang 35 na siya ngunit wala si Makato nakuna rin ito ng mas maraming puwesto. Pagdating ng una na kurbuda bumugal ang mga takbo nag jeepney, kaunting rebolusyon at maikling kaliwa, kanan tapos mahabang pakanan na kurbada. Mabilis na nangunguna si Makato at sabi sa kanya sa radyo nakakuwa na naman ng ilang puwesto. Nanatili sa 35 si Billi, nahihirapan siya mag-overtake sa mga jeepney dahil halos pareho lang ang kanilang bilis. Maraming parte sa circuit ka puwede mag-overtake pero kung pareho lang ang bilis ninyo mahirap ito. Pagkatapos ng mahabang kurbuda pakanan bumagal sila para sa isang chicane, at bubulusok puli sa isang mahabang diretso. Nakataas ng ilang puwesto si Billi mga dalawa dahil nagkamali sa pagharang ang nasa harapan niya. Ika-33 na siya. Sa dulo ng mahabang diresto may hairpin at babagal muli ang jeepney iikutin ito at biglang apak sa accelerate. Meron pa naman 990 laps sabi ni Billi marami siyang pagkakataon para makuha ang panalo. Nakaikot na siya ng 45 beses sa circuit. "Billi kailangan mong pumasok sa pit stop para magkarga ulit ng fuel at parang may tumatagas sa ilalim ng jeepney." sabi sa radyo. Sa dulo ng kanyang lap pumasok sa pits si Billi. Nagtagal siya doon ng isang minuto bago ulit makalabas. Bumalik ulit siya sa puwesto na 45 at narinig naman niya na pangatlo na si Makato ayon sa team.

Nakauna na naman si Billi ng 20 na jeepney sa 800 laps. Nasa 25 na siya at 145 laps na lang ang natitira. Nasa unang puwesto na raw si Makato at parang walang makakahabol sa kanya. Pinilit ni Billi ang sasakyan na pabilisin kahit delikado ito, nakakabawi naman siya ng oras kay Makato. Sa huling pit stop niya sa markadong 100 lap, nagpalagay na siya ng fuel na magpapaabot sa kanya hanggang sa checkered flag. Lumabas na humaharurot si Billi dahil sa mas mabigat sa fuel nagkaroon ng understeer ang sasakyan. Nilabanan ito ni Billi at ng narinig niya na pumasok si Makato sa pits lalo pa niya ito binilisan. Galing sa 35 paglabas ng pits nakalaktaw ng 25 puwesto si Billi. Ngayon nasa top 10 na siya. 45 laps na lang ang natitira at dapat makarating siya sa exit ng pits bago makalabas si Makato. "Isang minuto na lang agwat, Billi habulin mo." Dumadating sa huling hairpin bago sa mahabang straight, pinagana niya ng full blast ang rockets. Napatulak patalikod si Billi sa lakas at bilis ng rockets. Pumitik ng 2000mph ang gauge at naunahan niya si Makato sa unang kurbada. Lumabas itong si Makato sa likod niya. Kung manatili sila sa kanilang mga puwesto mananalo pa rin si Makato. Inaantala ni Billi ang bawat galaw ni Makato para hindi siya malampasan. Unti-unti siyang lumalapit sa ika-siyam na puwesto. 40 na laps na lang, pumihit sa kanan si Billi at pumihit din sa kanan ang nasa harap niya. Pumeke si Billi na kakanan at kumagat ang pulang jeepney sa harap. Biglang kinabig ni Billi sa kaliwa at naunahan niya ito. Naunahan niya ang bawat nasa harap niya sa iba-ibang galaw. Naunahan niya sa turn 4 ang pang-walo, sa chicane 2 ang pang-pito, sa hairpin 2 ang pang-anim, sa straight 2 ang pang-lima at apat. Dalawang puwesto pa rin ang lamang niya kay Makato. "Billi, parang hindi aabot ang fuel mo hanggang sa finish line." sabi sa radyo. "Hindi ako puwedeng pumasok at mawawalan tayo ng oras para makahabol pa, kakayanin ko ito hanggang maubos!" galit na sabi ni Billi. 20 laps na lang ang natitira nasa pangatlong puwesto na siya at habang nasa pang-anim si Makato. 2 minuto ang lamang ng race leader at 1 minuto naman ang pangalawang puwesto.

Hindi na makaovertake pa si Billi dahil tinitipid niya ang fuel at ang rockets sa huling harurot sa pinakamabilis na parte ng circuit habang naipit naman si Makato sa ika-anim na puwesto. Pababa na ng pababa ang mga laps 19,14,10. Nanatili pa rin sila sa kanilang mga puwesto alam ni Makato na mananalo siya sa kasalukuyan na posisyon at wala namang ibang pagawa si Billi kung hindi magbagal. Ipit na si Billi kung bibilisan niya baka hindi siya makaabot kung pinatili ang kanyang puwesto matatalo siya at mawawala ang pagkakataon na mapanalunan ang kampeonato sa driver. "Billi, ito lang ang paraan. Kung hindi ikaw ang mananalo ang koponan na lamang ang mananalo." sabi ng head engineer sa radyo. Masakit ito pakinggan ngunit ito katotohanan. Sa natitirang mga laps naghinay lang si Billi pero ng pumatak ang huling lap bigla siyang nagpatakbo ng mabilis. "Billi ano ang ginagawa mo, baka hindi ka matapos!" galit na sabi ng inhneryo sa radyo. "Matagal ko ng pangarap ang manalo boss, pero kung hindi ako susubok parang sumuko ako itinapon ang aking pangarap." sabi ni Billi. Humarurot sa 2000mph ang jeepney ni Billi, kinukuha ang mga kurbuda ng napakabilis. Naririnig na niya na nahihirapan ang makina at sasakyan. Halos wala na ang kanyang fuel at laspag na ang mga rockets. Nagulat si Makato at pinilit sabayan si Billi sa bilis ngunit huli na ang lahat hindi niya ito mahahabol pa. Nakikita na ni Billi ang maliit na tuldok sa malayo ito ang pangalawang puwesto. Binilisan niya pa ito nilalaban ang understeer ng jeepney. Pagkatapos ng turn 5 naovertake niya ang pangalawang puwesto. "Isang minuto na lang ang layo mo sa unang posisyon." haginit ng radyo. Bumulusok pa ng mas mabilis ang galit at determinadong Billi, naabutan niya sa hairpin ang itim na jeepney. Hindi niya ito naikutan dahil mabilis din ang dating nito. Nakabuntot na siya ngayon dito, nararamdaman na niya ang pugak ng rockets. Parang aso't pusang naghahabulan ang dalawang sasakyan pero hindi pa rin malampasan ni Billi. Umabot na sila sa huling kurbada at parang hindi na kaya ng makina ni Billi. "Umabot ka sige na, sige na.."sabi niya habang inaapakan ng inaapakan ang pedal ngunit ayaw ng humarurot. Nakita niyang naghiyawan ang mga tao dahil nakalampas na ang itim na jeepney sa finish line. Kaunti na lang at mananalo na rin siya dahil nasa likod si Makato. Desperadong gumana ang pedal, hinampas niya sa steering wheel ang mga kamay at biglang bumulusok ito ng mabilis na mabilis. Tumutilin ng tumutulin hindi na gumagana ang preno. Pataas na ng pataas ang bilis sa gauge 1000,1250,1500,200mph. Hindi na niya makontrol ang steering wheel. Nakalampas na siya sa finish line pero ayaw pa rin tumigil. "Billi, Billi tumigil ka kung hindi bababanga ka!" nagpapanik na sabi ng head engineer. "Ayaw, kumagat ang preno!" sigaw ni Billi. "Eject, Eject!" ilang metro na lang at nandiyan na ang pader!" patuloy na sabi ng engineer. Hindi na napindot ni Billi ang eject button. Sumalpok siya sa pader halos 2000mph ang bilis. Piping pipi ang harapan at ilang katao ang namatay. Inilabas ang lasog-lasog na katawan ni Billi Sangan sa jeepney. Walang buhay, namatay siya na hindi nalaman na lumampas siya sa limit ng kompetisyon at natanggal sa karera. Napakasama ng hinatnan niya pero sa ilang sandali naramdaman niya kung paano naging tunay na kampeon.

filipino science fiction

Isla Buko

Paralisado ang mundo sa kakulangan ng tanim, prutas, at ano pang halaman na mapagkukuhanan ng pangangailangan. Umaasa na lang sila sa mga likha ng food cloner na gumagamit ng taste enhancers at food molders para maihugis at mailasa ang lumalabas na nakakain na rubber. Nakalagay kasi ang lahat ng impormasyon tungkol sa mga prutas at tanim ng mundo sa iisang kompyuter at ito ang pinagkukuhanan upang makagawa ng organikal na pagkain para sa buong mundo.

Likas na magaling magpangalaga ang mga Filipino sa isang isla malapit sa Old Visayas nakatalaga ang Island of Preservation of Coconuts o Isla Buko. Itinuturing ito ang natatanging halaman at puno na nakatindig sa mukha ng planeta. Naubos na lahat ng mga tao ang natural na puno at hindi man lang naisipan palitan ito sa bawat pagkuha. Nakapalibot sa isla ang malaking bakod na may mataas na voltahe ng kuryenteng nuklear at dalawang malaki animong parang pinagtambal na Anfiteatro Flavio ng Rome at ang Araneta Superdome ang nasa gitna nito. Sa loob makikita ang gubat ng buko, artipisyal na araw at ulan. Nagsisimula na ring silang mageksperimento sa lupa sa labas ng pasilidad. Pinamamahalaan nito ni Dr. Jopet Lasa isang dalubhasang sayentipiko at ilang eksperto sa buko. Mataas din ang seguridad dito dahil maraming bansa ang gustong makuha ang islang ito. Ilang kalapit na bansa ang nagpresenta ng karagdagan na proteksyon sa pangakong may kapalit na ilang puno ng buko. Patakaran ng isla na ito na walang ilalabas na halaman o puno kaya wala silang magawa kundi tumanggi. Hindi nasisilaw sa pera o ano mang kayamanan ang puwedeng maging lagay sa pagbibigay ng puno o impormasyon sa loob. Tapat sa kanilang tungkulin na maipreserba para sa kinabukasan ang halamang buko. Idineklara rin ng gobyerno na isang hiwalay na estado ang Isla na mayroong 25,000 na residente. Protektado ang kapaligiran nito ng sundalo ng Pilipinas at ng Universal Nations.

Marami rami na rin ang nagtangkang pasuking ang pasilidad ng Isla Buko. Taglay nito ang pinakanatural na puno at bunga sa buong mundo. Nagtitiis ang ibang bansa sa food cloners at organic manipulators sa madaling salita gutom o hindi pa nakakain ng natural na pagkain ang mundo. Isa sa mga naghahangad na manakop ang Taiwan, ilang beses na silang nagbigay ng proposisyon upang protektahan ang Isla pero tinanggihan lang ito ng gobyerno at ng isla. Desperado silang makakuha ng kahit isang puno para gamitin sa kanilang riserts at mapanghawakan ito. Protektado ng mga batas ng Universal Nations ang Isla Buko kaya walang bansa ang gustong sapilitang sakupin ang Isla.

Kahit may maliit na gubat na sa loob ng isla naturing napakababa pa rin ng produksiyon nito dahil sa mga artipisyal na araw at ulan. Masuwerte ang bansang Pilipinas dahil kalahati sa mga mamamayan ang nakakain ng buko at nagagamit ang iba't ibang produkto na magagawa rito. Ito ang dahilan ng mabilis ng pagdami sa bagong kapitolyo sa Cebu pagkatapos lumubog na buong Luzon dulot ng malakas na tsunami. Lumalaki ang populasyon ng bansa na banyaga kaya pinahintulutan ang lahat na dumadating na hovercraft mula sa ibang bansa. Nagmistulang Coconut Country ang tawag sa Pilipinas at tumaas ang pangangailangan ng buko. Dumating ang balitang ito sa Isla na negatibo. Kulang ang mga puno para makatapat sa demands ng taong mundo. Nagkarelusyon ang pasilidad na paikliin ang produksiyon at pumokus sa riserts kung paano papalakahin at pabilisin ang pag-aani. Naglabas ng press release ang Isla galing kay Dr. Lasa. "Hindi kami natatakot at titinag sa mga bansang gusto kaming sakupin. Protektado kami ng batas ng mundo at wala kaming itinatago o ipinagdadamot sa mundo."

Narinig ang boses ni Lasa sa buong mundo, marami ang nakaramdam ng galit at pagkainggit sa mga binitiwang mungkahi. Nadama ito lalo ng mga karatig na bansa na hindi nabibigyan ng kahit anong produktong lumalabas sa isla. Nagsanib ng lakas ang Taiwan, Indo Guinea, Chipan, at Soviet India sa pagsakop sa isla. Ipinatupad noong 2124 ang No-War Act Policy. Ibinabasura nito ang lahat ng pagpapalas ng militar at armas ng isang bansa. Limitado ang bawat bansa na magsaliksik ng bagong teknoloji sa armas at nakataling ang kanilang kamay sa likod sa pagkuha ng mga sundalo. Ngunit sa mga bansang nasabi nagpapalakas sila ng puwersa para sa aksiyon na gagawin nila bago matapos ang taon. Naniniwala ang bagong tatag na Hunger-Free Earth na tama ang ginagawang hakbang ng mga militanteng bansa para magkaroon ng paghahati sa pangangailangan ng buko.

Binalaan ng UN ang mga bansa nagtatangka sa Isla Buko na ibaba ang kanilang armas. Hindi nakinig ang mga bansa at bago pa man matapos ang taon nagsimula sila magalaw ng tao at magsanib ng puwersa. Sumali rin ang Kingdom of Saudi East, Germania, at English Scandanavian na mga bansa sa pagsanib na pagkuha ng napakaliit na isla. Naglabas ng pinal na babala ang UN at binantaan ang kanilang mga bansa na matanggal ang akreditasyon mula sa organisasyon. Walang pumansin sa UN at sa bansang Soviet India nagtagpo ang lahat ng hovertanks, robot at human infantry, hoverbattle crafts, gravity shield tanks, sonar jets at bombers at nuclear mobile silos. Nagtataka ngayon ang Isla Buko kung ano ang gagawin nila. Bakit nanghuhumaling ang buong mundo sa kakaparisong lupa na may tanim. Alam naman nila na hindi ito mabubuhay sa labas ng coliseum at ng Isla. Ito ang pinaka mabunga at matabang lupa na natitira sa mundo. Ginagawan naman ng paraan ng Isla na makipagbigay sa lahat pero hindi puwede at maaubos ito ng walang isang taon.

Naging kasunduan na sa pagitan ng UN at ng Pilipinas ang pagpreserba ng bansa at ng isla sa mga mananakop o agresibong namimilit isuko ang Isla. Nagmobilisa rin ang UN at nilikom ang mga bansang boluntaryong magprotekta sa Isla Buko. Sumang-ayon ang karatig na bansang Kaharian ng Brunei, South American States of Mexico at Ice Countries sa South at North Pole. Naging tahimik naman ang dating malaking kaalyansa ng Pilipinas ang Union of American and Canadian States Republic. Nagkikita sa New Mindanao ang mga bansa kasama ang kanilang nalikom na armas. Mas kaunti ang armas nila dahil sumunod sila sa No-War Act Policy ng UN pero kahit papaano nakakuha sila na sapat sa bawat sundalo.

Istelmeyt pagdating ng buwan ng Disyembre. Naghihintayan ng galaw ang bawat panig habang tuloy naman ang buhay sa loob ng Isla Buko. Tikom ang kanilang mga dila sa isa't isa at mataas ang tensiyon sa bawat kompetisyon labas sa pakikipagdigma. Nagsimulang gumalaw ang pangkat Hunger-Free Earth sa iba pang bansa upang sumali sa rebolusyon na magbabago sa kagutuman sa mundo. Nagbigay sila ng ultimatum sa Isla Buko at Pilipinas. Isuko niyo ang inyong mga puno at walang masasaktan kung hindi mapipilitan kaming sumugod mayroong kayong 48 na oras para magdesisyon.

-General Santos, unang bahagi ng Ang Digmaang Buko.

filipino science fiction

Bitak

Nagmistulang tuldok na lang ang abot-tanaw ni Dr. Julio sa lumabas na dalawang tao na maglalakbay sa Buwan. Dito sa madilim na parte ng Buwan nagdesisyon magtayo ng istasyon ang unang ekspedisyon ng Pilipinas sa buwan ng Earth. Taong 2099 ng nalikha ang pangkalawakan na sasakyang Kalapati V. Napili ang tatlong miyembro nito bago pa man magawa ang sasakyan. Si Dr. Julio isang bihasang siruhano at mediko, si Major Santina ng Hukbong Kalawakan ng Pilipinas, eksperto sa armas, pakikipaglaban at taktika at si Fr. Lasas, representate ng simbahan pangkalawakan, biolojista at ekolojista. Nagsanay lahat sila ng tatlong taon sa loob ng pasilidad ng NASA sa Amerika at bumalik para ipagtubilinan sa mga plano bago umalis.

"Major, magbigay ka ng updeyt bawat sampung minuto wala na kayo saking tanaw, alam ko naman ang kalagayan ng katawan ninyo base sa sensors sa space suits," haginit ng boses ni Dr. Julio sa radyo ni Major Santina. "Huwag kang mag-alala Dok ayos lang kami ni Father,"
sagot ni Santina.

Sa bawat yapak nina Major Santina at Fr. Lasas bumabaon ang imprinta ng kanilang talampakan. Malambot ang lupa sa Buwan, hindi nalalayo sa pagiging buhangin at matigas na putik. Sinuring mabuti nila ang abot-tanaw na nakikita. Maraming hukay sa gawing kaliwa at patag naman sa kanan. Naghiwalay sila sa punto kung saan nila nilagay ang umiilaw na bikon. "Father magkita tayo pagkatapos ng dalawang oras, mag-radyo ka palagi kung may natuklasan ko o pindutin mo ang pulang baton sa gawing kaliwa ng suit mo kung nasa panganib ka," sabi ni Santina sa radyo. "Okay, Major." sagot ni Fr. Lasas.

Apat na oras lang ang bukas na oportunidad nila para maglakbay dahil pagkatapos nito mawawala na ang sinag at init mula sa Araw magmimistulang parang yelo ang kapaligiran at mahihirapan sila huminga at makabalik sa istasyon. Naglakbay si Major Santina pakaliwa sa mga hukay o lubak ng Buwan. Magkaiba ang bawat hukay na parang ang isang ice cream na kinuhan gamit ang iskup. Kulay parang abo ang lupa, maraming iba't ibang laki ng bato at kakaibang bitak. Wala masyadong interesadong maiireport dito. Nagpatuloy pa rin siya sa pagsuri ng bawat hukay at nagraradyo sa istasyon kada sampung minuto.

Patag man ang tinatahak ni Fr. Lasas, sa malayo may matatanaw na malaking butas. Maitim at pahaba nagbigay ito ng kati ng pag-uusisa. Gaya ng nakikita at tinatapakan ni Major Santina malaabo, at mabato ang teritoryo na tinatahak ni Fr. Lasas. Naobserbahan niya na sa paglapit niya sa butas lumalambot ang lupa at nagiging mas malinaw. Sumilip siya sa gilid ng butas pagdating dito. Malalim, madilim hindi lang pala ito butas isa itong bangin. Matatanaw mo ang kabilang gilid ng butas pero malayo ito. Kinuha niya at pinagana ang flashligt na may apat na uri ng ilaw. Ordinaryong dilaw na ilaw, ultraviolet, infared rays, at ang pinakabagong teknoloji na Laser Continual Beam Ray. Iniisa niya ang bawat uri. Sa ordinaryong bumbilya hindi maabot ang dulo ng ilalim ng bangin. Sa ultraviolet ilang partikulo ang nakita niya na nasa ere ngunit wala pa rin ang ilalim ng bangin. Ginamit niya ang infared na bakasaling may makuhang senyales ng buhay pero walang pagbabago. Pinihit niya ang dial at inilagay ito sa LCBR. Binaba niya ang visor ng helmet at binuksan ito. Isang nakakabulag na malinaw na puting ilaw ang lumabas dito. Umaabot ng halos 50-100 feet ang kayang pailawan ng LCBR at direktang pababa niya itong tinapat habang nasa gilid ng bangin. Malayo ang naabot ng ilaw ngunit madilim pa rin at hindi nakakatulong ang visor na may itim na tinta. Pumikit siya bago niya ito itinaas. Dahan-dahan sa pagmulat, nakita niya ang matinding sinag galing sa flashlight. May kumikinang sa ibaba. Isang repleksiyon pero paano? Pinatay niya ang flashlight sa panganib na mabulag sa tagal ng pagtingin dito. Kailangan niyang bumaba sa bangin. Gamit ang grapling hook na bumabaon sa lupa, nilabas niya ang Titanium rope at kinargahan ang maliit na oxygen-nitrogen booster pack sa likod. Iniisip niya na parang bumababa lang siya galing sa bundok ng Apo. Hinatak ng malakas ang tali at siguradong matibay ang pagkakabaon ng grapling hook.

"Dok, nagradyo na ba sa iyo si Father?" haginit ng radyo sa reciever ni Dr. Julio sa istasyon. "Hindi pa, bakit?" sagot ni Dr. Julio. "Sabi ko kasi magradyo sa kapag may interesadong siyang nakita o kung nasaan na siya," sabi ulit ni Major. "Ayon sa vitals niya, ayos naman siya, siguro nakalimutan lang niya," sagot ni Dok.

Bumaba dahan-dahan mula sa gilid ng bangin si Fr. Lasas. Hinahawakan ng mahigpit ang taling Titanium nagpadausos siya ng paunti-unti. Gamit ang pangkaraniwang flashlight at ilaw mula sa helmet kinapa niya ng mabuti ang gilid ng binababaan ng bangin. Matigas na lupa at mas maliwanag pa rin ang kulay sa malaabong ibabaw. Kaya naman siguro ng grappling hook ang kanyang bigat dahil denisenyo ito para mas mabigat pa sa kanya. 50 talampakan na ang naibaba niya. Pinihit muli sa LCBR ang flashlight at tinapat pababa. Kumikinang pa rin pero sa may bandang kaliwa niya. Lingid sa kaalaman niya lumuluwag ang grappling hook sa lambot ng lupa. Umuuga uga na ito sa bawat pagbaba ng isang talampakan ni Fr. Lasas. Sa ibaba naman patuloy si Father na nagsusuri kada sampung minuto pinpalit sa LCBR ang flashlight. Bumuwal ang grappling hook sa ibabaw, naramdaman ni Father na bumibilis ang kanyang pagbaba. Nabitawan niya ang flashlight at biglang sunggab sa lubid. Nasa panganib siya kailangan na niyang rumadyo ng tulong pero hindi niya mabitawan ang lubid at nalilito kung ano ang unang gagawin. Pinisil niya ang berdeng hibilya ng sinturon para kunin lumubas ang maliit na parang lighter at pinindot ito. Lumiyab ng kaunti ang booster pack niya sa likod sa kawalang ng oxygen sa Buwan hindi siya makakagawa ng apoy. Gamit ang sariling oxygen kaya niyang maglabas ng maliit na sagitsit mula sa booster. Magaan man ang gravity ng Buwan kesa sa Earth mabilis pa rin ang hulog ni Father. Inuunti unti niya ang pagsagitsit para hindi maubos ang sariling oxygen. Mabilis na bumababa ang grappling hook, sa pagtaas ni Father bumaba ito at sumagi sa booster niya. Nakalimutan niyang putulin ang lubid na Titanium. Sumirit ang nitrogen sa booster niya at nadala na rin siya pababa hatak ng grappling hook.

Bleep. Bleep. Nahalata ni Dr. Julio ang umiilaw na pula sa iskrin. Bumababa ang level ng nitrogen sa booster pack ni Fr. Lasas. Bumibilis ang tibok ng kanyang puso at tumataas ang presyon ng dugo. "Major, nasaan ka bigla na lang nawawalan ng mabilis ng nitrogen si Fr. Lasasm" haginit nito sa radyo. "Pabalik pa lang ako sa bikon na itinayo namin dalawang oras ang makalipas." sagot ni Major. "Mukhang nasa panganib o may problema si Father puntahan mo na lang siya, dalawang oras na lang at lalamig na." paalala ni Dok sa radyo.

Sinubukang dumilat ni Fr. Lasas. Masakit ang kanyang likod, nahihirapan na siyang huminga, at halos hindi makagalaw. Sa natitirang lakas pinindot niya ang pulang baton sa kaliwa. Toot. Toot. Tumunog galing sa sinturon ni Major Santina ang maliit at parisukat na aparato. Kinuha niya ito at nakita ang pulang tuldok sa berdeng mga linya sa iskrin. 15 km ang layo ni Father kay Major at siguradong nasa panganib siya. "Dok, naglabas na ng senyales si Father kamusta ang lagay niya?" haginit ng receiver sa istasyon. "Major hindi ko na alam, nasira ata o natanggal ang vital tracker sa suit ni Father at mag madali ka na at bumababa na ang level ng oxygen niya," sagot ni Dok.

Sa mahinang ilaw galing sa helmet ni Fr. Lasas, nakita niya sa malayo ang kumikinang na repleksiyon. Nanghihina ang katawan at gustong pumunta sa direksiyon na iyon nagsimulang gumapang si Father. Sinubukan na niya ang radyo pero sira, naririnig niya ang patuloy na sirit ng nitrogen sa booster pack. Nakagapang siya ng ilang minuto pero kailangan magpahinga ng sandali. "Panginoon kung tama po ang hinala ko sa aking nakikitang repleksiyon bigyan niyo ako ng lakas para matuklasan ito." dasal na pabulong ni Fr. Lasas. Hindi nakatulong ang bumabang oxgyen sa paggapang ni Father. Patuloy pa rin sa ibabaw si Major Santina na hanapin si Fr. Lasas. Tiningnan niya ang iskrin at nakitang gumagalaw ito. Mabuting senyales ito na buhay pa si Father pero bakit pa siya gumagalaw kung alam niyang kakaunti na lang ang oxygen niya. Gumapang lang ng gumapang si Fr. Lasas. Palapit ng palapit ang kumikinang at palaki ito ng palai. Nahihirapan na siyang huminga pero wala pa rin tigil sa hangarin niya na matuklasan ang kung ano-man ang kumikinang na ito. Nawawala at bumabalik ang pagkinang minsan nandoon minsan wala. Pinipigilang pumikit sa sobrang pagod at kawalang ng oxygen hindi na niya namalayan na naabutan na niya ang maliit na bitak kung saan nangagaling ang pagkinang.

"Major, isang oras na lang mahigit ang natitira bago lumamig diyan, malapit ka na kay Father? bumalik ka na kaagad." sabi ng nag-aalalang boses sa radyo. "Dok, malapit na ako sa kanya pero kailangan ko pa atang bumaba. Nahulog siya sa bangin hindi ko nga alam kung paano pa siya nakaligtas halos hindi ko makita ang baba nito." sagot ni Major. "Paubos na ang oxygen niya baka wala na tayong magagawa, iligtas mo na ang sarili mo habang may oras pa." rekomenda ni Dok kay Major. "Dok, walang iiwanan dito sa buwan at lalong lalo na sa pamamahala ko kung mamatay din ako mas mabuting sinubukan ko siyang sagapin." galit na sagot ni Major.

Nagbaon ng dalawang grappling hook si Major sa gilid ng bangin para maghanda bumaba. Sinet sa 100 na talampakan ang atomatik depth stopper na nasa gilid ng sinturon niya. Bumaba ng mabilis si Major inaasahang buhay pa ang pari. Huminto siya sa pagbaba at may 50 talampakan pa siguro ang kanyang pinagpatuloy na manwal na binaba. Iniwan niya ang lubi na Titanium at naglagay ng bikon. Sinundan ang direksyon ng tuldok sa iskrin. Madilim at nakakahilo ang mataas na bangin kung tatanawin patingala. Inabutan niya ang pari na ang isang kamay nakasawsaw sa bitak ng lupa. "Father, father, gising po kayo," sabi ni Major habang ginagalaw ang at inuuga ang balikat ng pari. Buhay pa ang pari ngunit nawalan na siguro ng malay sa kakulangan ng oxygen. Binuhat niya si Father at bago pa man niya ito ilakad tinapalan niya ang butas sa booster pack ng pari. Nakikita niya sa malayo pa lang ang maliit na pulang ilaw na iniwan na bikon. "Dok, sumagot ka over." sabi ni Major sa radyo. Statik ang sumagot sa kanya. Masaydong malalamin sila para umabot ang pakikipagkuminakasyon. Pagkatapos ng 30 minuto umabot si Major sa mga lubid. Tiningnan niya ang digital na relo sa kaliwang wrist. 15 minuto na lang at lalamig na. Kinabit ni Major Santina ang sinturon ni Father sa lubid na Titanium. Kailangan niyang gamitin ang booster pack para mas mabilis silang makakyat. Tiningnan niya ang gage sa likod ng booster, puwede pa siguro ang ilang sagitsit bago kamaunti ang oxygen. Nilipat niya ang emergengy oxygen canister kay Father para mapanatili ang paghinga. Sa kaunting sagitsit ng booster pack nakaakyat sila ng 20 na talampakan. Unti-unti lang hanggang umabot sa 100 talampakan na ang naakyat. Tinigil na ni Major ang paggamit ng oxygen at baka siya naman ang mawalan. Nauna siyang umakyat sa gilid ng bangin. Nagsisimula na niyang maramdaman ang paglamig sa paligid. Pagdating niya sa tuktok, narinig niya ang pamilyar na boses ni Dok. "Major, sumagot ka, over," sabi ni Dok sa haginit ng radyo. "Dok, nakita at nakuha ko na si Father, lumalamig na rito hindi ko alam kung makaabot kami, lumabas ka at sunduin mo kami sa may bikon." sabi ni Major Santina na halatang pagod na pagod sa boses pa lamang. "Lumabas sa ganitong kalamigan? Hindi ako sinanay para diyan Major alam mo iyan." kabadong sagot ni Dok. "Alam ko iyon Dok, alisin mo na ang takot at sunduin kami, isa iyang utos bilang nakakataas na rango." sabi ni Major.

Hinatak pataas ni Major Santina ang halos walang buhay na katawan ni Father. Lasog-lasog sa pagbagsak mula sa mataas, higop na ang lakas sa paggapang at kumakapit na lamang sa isang dasal. Malamig na ang buong kapaligiran. Ilang minuto na lang at maaubos na ang oxygen sa canister at mawawala ang init na binibigay kanilang suit. Matatanaw ang bikon sa malayo na parang walang katupasan ang dapat lakarin. Kasama ang determinasyon na makarating sa bikon akbay akbay ang pari sa balikat nilakad ni Major Santina ang malamig na patag. Tumigas na lalo ang lupa, kulay abo pa rin ngunit mas mahirap na ang bawat hakbang. Numiminipis na ang oxygen sa loob ng kanyang helmet. Ilang minuto na siyang naglalakad at parang hindi parin lumalapit ang bikon. Dalawa na ang nakikita ng kanyang mata. Lumalabo at nanghihina. Dala-dala pa rin ang paring walang malay tinahak ni Major Santina kung hanggang saan ang kanyang makakaya.

Minulat ni Major Santina ang mga mata. Isang ilaw na maputi ang sumalubong sa kanya. Nanaginip ba siya o namatay na. "Major huwag ka munang gumalaw masyado," sabi ng boses. Buhay siya at nasa istasyon. "Dok anong nangyari," sabi ng kanyang mahinang boses sa tuyong lalamunan. "Lumabas ako at hinanap ang bikon. Pagdating ko roon wala pa kayo. Sinubukan kong magradyo kaso walang sumasagot. Akala ko patay na kayo. Sobra na ang lamig at muntikan na ako magdesido na bumalik pero sa malayo nakita ko ang mahinang ilaw. Galing ata sa helmet mo. Pinuntahan ko at nakita na pareho na kayong walang malay. Dala-dala ang dalawang punong canister ng oxygen kinabit ko ito sa inyo. Tinali ko kayo sa Titanium rope at ginamit ang atomatik depth stopper kahit alam kung gumagana lang ito pababa ito lang ang paraan. Patag naman ang lupa at lalong dumulas sa paglamig. Kaya nahila ko kaya pareho hanggang umabot tayo sa istasyon." salaysay ni Dok.
"Bago ka pa man magising, nagsasalita sa tulog si Fr. Lasas sabi niya tubig, tubig, tubig dahil sa kala ko nangagarap lang siya binigyan ko siya ng water injection para marehydrate. Habang binabalikan ko ang suit na ginamit ninyo nagtataka ako bakit nagyelo ang kanang guwantes ni Fr. Lasas. Nilagay ko ito sa incubator at nagulat ako na natunaw ang yelo at naging tubig. Sa pagkakalam ko walang tubig sa Buwan at sa siyensa hindi nagkakayelo kung walang likido. Sinuri ko sa kompyuter kung ano ang kemikal na komposisyon ng likido na natunaw. Lumabas ang H2O."

"Tubig, may tubig sa buwan." sabi ni Major Santina bago ulit bumalik sa mahimbing na tulog.

filipino science fiction